ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺

Chong Li, Taiwan R.O.C

အပါယ္နဲ႔ ေဝးတဲ့လူ

အပါယ္နဲ႔ ေဝးတဲ့လူ

 

အနယ္နယ္အရပ္ရပ္မွာ၊ အထူးသျဖင့္ေတာ့အေမရိကႏွင့္ၾသဇီတို႔မွာ တရားပြဲပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊  ဓမၼ သင္တန္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ျပဳလုပ္တဲ့အခါ  တစ္နာရီေဟာၾကား၊ တစ္နာရီေမးလိုရာေမး (ေျဖလိုရာေျဖ) အခ်ိန္ အျဖစ္သတ္မွတ္ေပးတဲ့အတြက္ ဗုဒၶဘာသာဝင္မ်ားအေနနဲ႕ သိသင့္တာမ်ားေရာ၊ ျပင္သင့္ တာမ်ားေရာ၊ သိခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာမ်ားေရာ၊ လိုအပ္ခ်က္အဖုံဖုံကို ခန္႔မွန္းသိခြင့္ ရလုိက္ ပါတယ္။

 

ေဝေနယ်သတၱဝါတုိ႔ရဲ႕ အလိုအဇၩာသယနဲ႕ ဣေႁႏၵအႏုအရင့္ပမာဏကို သိ ေတာ္မူတဲ့ ဘုရားရွင္ အေနနဲ႕ တရားေဟာတိုင္းေဟာတိုင္း၊ တရားနာပရိသတ္ အတြက္၊ အနာနဲ႔ေဆးကြက္တိျဖစ္ၾကလို႔ ေဒသနာအဆုံးမွာ အက်ဳိးထူးေတြ အဆင့္ဆင့္ရၿပီးကြၽတ္တမ္း ဝင္ၾကသူေတြ ရာေထာင္ေသာင္း ေပါင္းမ်ားစြာရွိတယ္ လိုပိဋကတ္ေတာ္မွာေတြ႔ရပါတယ္။

 

တပည့္သားမ်ား၊ အထူးသျဖင့္ ပုထုဇဥ္တပည့္သားမ်ားအေနနဲ႔ကေတာ့ တရားနာပရိသတ္ရဲ႕ အလိုအဇၩာသယနဲ႔ ဣေႁႏၵအႏုအရင့္ဆိုတာ၊ သူတို႔ေတြက ဖြင့္ဆို ေလွ်ာက္ထား ေမးျမန္းလာမွ ရိပ္ဖမ္း သံဖမ္း အကဲခတ္ႏုိင္မွာဆိုေတာ့ အေမးအေျဖက႑ေလး လုပ္ေပးထားတာက အေတာ္ ေလးေတာ့ ေက်းဇူးမ်ားပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ ”ဘာတရားေဟာရမည္” လို႔ မသိတဲ့ျပႆနာကို အေတာ္ေလး ေျပလည္ေစခဲ့တယ္။ သူတို႔ေမးတာကို ေျဖၾကားရင္း တရားတစ္ပြဲ အလိုလိုၿပီးေျမာက္ သြားတာ အေတာ္လည္းမ်ားတယ္။ သူတို႔သိခ်င္ေနတဲ့ အေၾကာင္းအရာျဖစ္လို႔ ေဟာၾကားမႈ အေပၚမွာ ပိုၿပီးေတာ့လည္း စိတ္ဝင္စားၾကတာ ေတ႕ြရပါတယ္။

 

အဲဒီလို ဆရာဒကာ ေမးေျဖေဆြးေႏြးၾကရင္းက၊ ဒီေန႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ားစု မေရမရာ၊ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ၿပီး အေတာ္အေၾကာက္ႀကီးေနၾကတဲ့ ျပႆနာတစ္ရပ္ကို သြားေတြ႔ရပါတယ္။ အဲဒါက ဘာလဲဆိုေတာ့ –

 

”လူ႔ေလာကမွာ စားဝတ္ေနေရးအတြက္ ႐ုန္းကန္လႈပ္ရွား၊ ရွာေဖြစားေသာက္ ေနၾကသူေတြရဲ႕ တစ္ေန႔တာ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ (ကံ) ေတြထဲမွာ အပါယ္ေရာက္ေၾကာင္း အကုသိုလ္ကံေတြနဲ႔ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ကုသိုလ္ကံေတြ ဘယ္ဟာက မ်ားေနမလဲ ” ဆိုတဲ့ ျပႆနာပါ။

 

အံ့ၾသစရာေကာင္းတာကေတာ့ ပရိသတ္အားလုံးလုိလိုက၊ အဲ! ”လိုလို” ေတာင္ မဟုတ္ပါဘူး၊ အားလုံးကပါပဲ ”အပါယ္ေရာက္ေၾကာင္း အကုသိုလ္ေတြက မ်ားပါတယ္” လို႔ခ်ည္း ေျဖၾကတဲ့ အခ်က္ပါ။

 

တကယ့္ကိုပါပဲ၊ သူတို႔ေတြရဲ႕ ေျဖဆိုသံကိုၾကားရတိုင္း တ႐ုတ္ရာဇဝင္ဇာတ္ကား ေတြထဲက ရွင္ဘုရင့္ေရွ႕ အစစ္ ေဆးခံဖို႔ ေရာက္လာသူေတြအားလုံးလိုလို၊ ရွင္ဘုရင္က ဘာမွ မေမးမျမန္းရခင္ ကတည္းက လက္ႏွစ္ဖက္ ေရွ႕မွာေထာက္၊ ဦးေခါင္းကိုငုံ႔တဲ့ျပီး ”ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးႀကီး ေသသင့္ ပါတယ္”လို႔ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ၿပီး ေလွ်ာက္တင္ၾကတာကို ေျပးၿပီး ၾကားေယာင္ ျမင္ေယာင္မိပါတယ္။

လူေတြရဲ႕ ေန႔စဥ္ေျပာဆို၊ ႀကံဆ၊ လုပ္ကိုင္ၾကသမွ်ေတြမွာ အပါယ္ေရာက္ ေၾကာင္း အကုသိုလ္ ေတြက တကယ္ပဲ မ်ားေနပါသလား။ အမွန္ကေတာ့ ကိေလသာနဲ႔ ဒုစ႐ုိက္ကုိ ကဲြကြဲျပားျပား နားမလည္ၾကတဲ့အတြက္ ကိေလသာေတြ မပယ္ႏုိင္ေသး တာ ကုိပဲ ဒုစ႐ုိက္အျပစ္ေတြ ႀကီးေနတယ္ လုိ႔ ေရာေထြး မွတ္မွား ျဖစ္ၾကၿပီး အျပစ္မႀကီးဘဲနဲ႔ အေၾကာက္ႀကီး ေနၾကတာပါ။ ဒီကိစၥ အျမင္ရွင္းဖို႔ အတြက္ ဒီစာကိုေရးလိုက္ပါတယ္။ အ ပယ္နဲ႔ေဝးေစဖုိ႔သာမက အရာရာကို ေၾကာက္ေန ၾကလြန္း တဲ့ ”ေၾကာက္က်င့္ပါ” ႏိုင္ငံ သားတို႔အတြက္ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းမွ ကင္းေဝးေစဖုိ႔ ရည္ညႊန္းပါတယ္။

 

အရြယ္ေရာက္လာသူ ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္းလိုလို ”မေကာင္းမႈအကုသိုလ္ဆိုတာ အပါယ္ဒုဂၢတိ က်ေရာက္ေစတတ္တယ္ (အကုသုိလ္လုပ္ရင္ ငရဲႀကီးတတ္တယ္)”ဆို တာကိုေတာ့ ၾကားဖူးနားဝ မ်ားၾကပါတယ္။

 

အဲဒီအကုသိုလ္ဟာ သေဘာတရားနဲ႔လက္ေတြ႕၊ သို႔မဟုတ္၊ ကိေလသာနဲ႔ ဒုစ႐ိုက္လို႔ ႏွစ္မ်ဳိး ကြဲျပားတယ္ ဆိုတာကိုေတာ့ ေရေရရာရာသိသူ နည္းၾကပါတယ္။

 

ပထမဆုံး ”သေဘာတရားအကုသိုလ္နဲ႕  လက္ေတြ႕အကုသိုလ္” ဆိုတာကို အျမင္ရွင္း ေစခ်င္ ပါတယ္။

 

ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္း (အခုဆို တျခားဘာသာဝင္ အခ်ဳိ႕လည္းအပါအဝင္) ၾကားဖူးနားဝ ရွိထားတဲ့ ” ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ၊ ဝိစိကိစၧာ၊ ထိန(မိဒၶ)၊ ဥဒၶစၥ၊ အဟိရိက,အေနာတၱပၸ’ ဆိုတဲ့ အမည္ဆိုးနဲ႔ ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားတဲ့ တရားေတြဟာ သေဘာတရားအေနန႔ဲ ပုထုဇဥ္တို႔ရဲ႕ သႏၲာန္မွာ ရွိေနၾကတာခ်ည္းပါပဲ။ ဒီတရားေတြဟာ ပင္ကိုယ္အားျဖင့္ အျပစ္ကင္းစင္တဲ့စိတ္ေတြကို ညစ္ႏြမ္း သြားေစတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ”ကိေလသာတရားမ်ား”လို႔ေခၚပါတယ္။

 

သတၱဝါတို႔ရဲ႕သႏၲာန္မွာ ဒီကိေလသာတရားတို႔ရဲ႕ တည္ရွိျဖစ္ေပၚမႈ အဆင့္ဆင့္ ကေတာ့ –

 

၁။ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္လွ်င္ မီးပြင့္ႏိုင္သည့္ မီးျခစ္ေက်ာက္အတြင္းက မီးဓာတ္ပမာ၊ အေၾကာင္း တိုက္ဆိုင္လွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်သေဘာမ်ဳိးနဲ႔ ကိန္းဝပ္တည္ရွိ ေနတဲ့အဆင့္။ ဒီအဆင့္မွာကာယ၊ ဝစီ၊ မေနာဆိုတဲ့ ကံသုံးပါး အဆင့္မေရာက္ေသး ပါဘူး။ ( “အႏုသယကိေလသာ”လို႔ ေခၚပါတယ္။)

 

၂။ “မ်က္ေစ့၊ နား၊ ႏွာ၊ လွ်ာ၊ ကိုယ္” ဆိုတဲ့ အတြင္းက အာ႐ုံယူအဂၤါငါး ရပ္ (ဒြါရငါးခု)နဲ႔ ”အဆင္း၊ အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕အထိ” ဆိုတဲ့ အျပင္အာ႐ုံ ငါးခုတို႔ တိုက္ဆုံမိတဲ့အခါ၊ ေက်နပ္စိတ္၊ မေက်နပ္စိတ္၊ ခ်စ္ခင္စိတ္၊  မုန္းတီးစိတ္အျဖစ္နဲ႔ ထ ၾကြလာတဲ့အဆင့္။ ( ဒီအဆင့္မွာ မေနာကံ အဆင့္ကို ေရာက္လာပါၿပီ။ ဒါကို “ပရိယု႒ာနကိေလသာ”လို႔ ေခၚပါတယ္။ အရပ္ထဲမွာ ေျပာဆိုေလ့ ရွိတဲ့ ”အသဲယားလာတယ္၊ ရင္ထဲမွာ ကလိကလိ ျဖစ္လာတယ္” ဆိုတာမ်ဳိးေပါ့။

 

၃။ ဒြါရနဲအာ႐ုံတိုက္ဆုံမႈေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚထၾကြလာတဲ့ ကိေလသာတရားတို႔ကို မေနာကံ အဆင့္ မွာသာ မထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ကာယကံ၊ ဝစီကံေျမာက္ လြန္က်ဴးမိ သြားတဲ့အဆင့္။ (ဒီအဆင့္မွာ ကာယဒုစ႐ိုက္၊ ဝစီ ဒုစ႐ိုက္ အဆင့္ထိေရာက္လာ ၿပီျဖစ္လို႔ “ဝီတိကၠမကိေလသာ”လို႔ ေခၚပါတယ္။)

 

အဲဒီလို သုံးဆင့္၊ သုံးမ်ဳိးရွိပါတယ္။ ဒီသုံးဆင့္ထဲကပထမဆုံးျဖစ္တဲ့ အႏုသယ အဆင့္ဆိုတာ အကုသိုလ္သေဘာတရားအျဖစ္ေတာင္ ပီပီျပင္ျပင္ မေရာက္ေသးတဲ့ မ်ဳိးေစ့အဆင့္မ်ဳိးပါ။

 

ဒုတိယျဖစ္တဲ့ ပရိယု႒ာနအဆင့္မွာေတာ့ ျဖစ္တဲ့ပုဂၢိဳလ္သႏၲာန္မွာ အကုသိုလ္ သေဘာတရား ပီျပင္လာပါၿပီ၊ သို႔ေသာ္ ဒီအဆင့္မွာ (အဘိညာဥ္မရၾကတဲ့) အျခားသူမ်ားအေနနဲ႕ သိသာျမင္သာ ျဖစ္ေအာင္ ပုံမေပၚေသး (ပတ္ဝန္းက်င္အေပၚ သက္ေရာက္မႈ မရွိေသး)လို႔ သေဘာတရား အကုသိုလ္အဆင့္လို႔သာ ဆိုရမွာပါ။

 

ဒီအဆင့္မွာပဲ ေဘးလူမ်ားမသိႏိုင္ေသးေပမဲ့ ျပစ္မႈက်ဴးလြန္ရာေရာက္ၿပီ၊ ကံေျမာက္ၿပီ၊ ဒုစ႐ုိက္ အဆင့္ ေရာက္ၿပီလို႔ ဆိုႏိုင္တဲ့ မေနာကံသုံးမ်ဳိး ရွိပါတယ္။

 

(က) သူတစ္ပါးပိုင္ဆိုင္ ေစာင့္ေရွာက္ထားတဲ့ ပစၥည္းဥစၥာ(သက္ရွိ/သက္မဲ့)တို႔ကို မေတာ္မတရား ရယူဖို႔ စဥ္းစား၊ စိတ္ကူး၊ အႀကံထုတ္ေနမႈဆိုတဲ့ ”အဘိဇၩာ” ။

 

(ခ) သက္ရွိျဖစ္တဲ့ သူတစ္ပါးကို ညဥ္းဆဲ၊ သတ္ျဖတ္၊ ဒုကၡေပးဖို႔ စဥ္းစား၊ စိတ္ကူး၊ အႀကံ ထုတ္ေနတဲ့ “ဗ်ာပါဒ”။

 

(ဂ) ကံနဲ႔ ကံအက်ဳိးကို လုံးဝျငင္းဆန္၊ လက္မခံတဲ့ “မိစၧာဒိ႒ိ” တို႔ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။

 

ဒါေတြက အဘိဓမၼာ သေဘာတရားေတြကို ေျခေျချမစ္ျမစ္ သိလိုသူတို႔အတြက္ စဥ္းစားႏိုင္ဖို႔ ေရးလိုက္တာပါ။

 

အပါယ္လြတ္ေရး၊ နိဗၺာန္ေရာက္ေရးအတြက္က်င့္သုံးလုိသူ၊ တစ္နည္းအားျဖင့္ ေျပာဖုိ႔အတြက္မလို၊ က်င့္တတ္ဖို႔သာ လိုသူမ်ားအတြက္ အက်ဥ္းခ်ဳပ္သိထားသင့္တာ ကေတာ့ –

 

ဒီသေဘာတရား အကုသိုလ္လို႔ေခၚတဲ့ ကိေလသာ အကုသိုလ္(၁ဝ)မ်ဳိးထဲမွာ မုခ်အပါယ္ဒုဂၢတိ လားေရာက္ေစႏိုင္တဲ့ အကုသိုလ္က ကံနဲ႔ကံ၏အက်ဳိးကို ျငင္းဆန္ ပယ္ရွားတဲ့ “မိစၧာဒိ႒ိ” နဲ႔ သခၤါရတရား မွန္သမွ်တို႔ရဲ႕ ေၾကာင္းက်ဳိးဆက္ျဖစ္စဥ္ (ပဋိစၥသမုပၸါဒ္)ကို ျပတ္ျပတ္သားသား ဆုံးျဖတ္ လက္ခံႏိုင္ျခင္းမရွိဘဲ ယုံမွားေတြေဝေနတဲ့ “ဝိစိကိစၧာ”တို႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။

 

က်န္တဲ့ကိေလသာျဖစ္တဲ့ “ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန၊ ထိန(မိဒၶ)၊ ဥဒၶစၥ၊ အဟိရိက၊ အေနာတၱပၸ” ဆိုတဲ့ သေဘာတရား အကုသိုလ္ (၈)မ်ဳိးတုိ႔ကေတာ့ သေဘာတရား အဆင့္မွာသာျဖစ္ေပၚၿပီး ကာယကံ၊ ဝစီကံေျမာက္ေအာင္ လက္ေတြ႔လြန္ၾကဴးမႈ မျဖစ္ေသးသမွ် ဒုစ႐ုိက္ မေျမာက္ေသးတဲ့ အတြက္ အပါယ္ဒုဂၢတိကိုလည္း မက်ေရာက္ေစႏိုင္ပါဘူး။

 

 ဗုဒၶဘာသာဝင္တို႔ သေဘာေပါက္ဖို႔အတြက္ အထင္ရွားဆုံးသာဓကတစ္ခုကုိ ေျပာရမည္ဆုိလ်င္ ဘုရားရွင္ရဲ႕ေက်ာင္းအစ္မႀကီး ဝိသာခါရဲ႕ အတၴဳပၸတၱိပါပဲ။

 

ဝိသာခါအမ်ဳိးေကာင္းသမီးက (၇)ႏွစ္သမီးမွာ ေသာတာပန္ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုတာ ၾကားဖူးၾကမွာပါ။ ေသာတာပန္ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ကိေလသာေခၚတဲ့ သေဘာတရား အကုသိုလ္ေတြထဲက ဘယ္ေလာက္ေလ်ာ့ပါး ကင္းေပ်ာက္သြားသလဲဆိုရင္ “ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာ”ဆိုတဲ့ ကိေလသာ ႏွစ္ပါးကိုသာ အၾကြင္းမဲ့ ပယ္သတ္ႏိုင္ပါတယ္။ က်န္ကိေလသာေတြ ကို မပယ္ႏိုင္ပါဘူး။

 

“ေသာတာပန္တို႔မွာ ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာ ကင္းၿပီ” ဆိုတဲ့စကားကို အေလးအနက္ သေဘာေပါက္ဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။  “ဒိ႒ိကင္းတယ္” ဆိုတာက ကံနဲ႔ကံရဲ႕အက်ဳိးကို ယုံၾကည္ကာမတၱမဟုတ္ဘဲ ဥာဏ္နဲ႔ပါ ထိုးထြင္းသိျမင္ လက္ခံသြားတာပါ။

 

ဒီကမၼႆကတ သမၼာဒိ႒ိ ေနရာမွာ ပုထုဇဥ္နဲ႔ အရိယာတုိ႔ရဲ႕ ျခားနားခ်က္ကေတာ့၊ ပုထုဇဥ္တုိက ယုံၾကည္တဲ့ သဒၶါကလြန္ကဲၿပီး သိျမင္တဲ့ဥာဏ္က နည္းပါးၾကတယ္။ အရိယာတုိက သဒၶါနဲ႔ပညာ မွ်တတယ္။

 

ဥပမာအေနနဲ႔ ျပရမယ္ဆုိရင္ ပုထုဇဥ္တုိ႔ရဲ႕ အကုသုိလ္အေပၚမွာ ယုံၾကည္မႈက “အရက္ေသာက္တာ မေကာင္းဘူး”လုိ႔ သိမွတ္ ယုံၾကည္ပုံမ်ဳိး။ အရိယာတုိ႔က “အဆိပ္ေသာက္ရင္ ေသတတ္တယ္”လုိ႔ သိျမင္ပုံမ်ဳိးပါ။ အရက္ေသာက္တာ မေကာင္းဘူးဆုိေနေပမယ့္ ေသာက္ၾကည့္ၾကသူေတြ၊ ေသာက္က်င့္ပါေနသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိတယ္။ အဆိပ္ကိုက်ေတာ့ဘယ္သူမွ ျမည္းမၾကည့္ဝံ့ၾကဘူး မဟုတ္လား။ ေသာတာပန္ အရိယာပုဂၢဳိလ္မ်ားအေနနဲ႔ “မေကာင္းတဲ့ကံက မေကာင္းက်ဳိးေပးတယ္၊ ေကာင္းတဲ့ ကံက ေကာင္းက်ဳိးေပးတယ္” ဆိုတာကို ကိုယ္ပိုင္ဥာဏ္နဲ႔ ထိုးထြင္း သိျမင္သြားၿပီျဖစ္လို႔ ေသေစတတ္တဲ့ အဆိပ္ကို ျမည္းစမ္း မၾကည့္ၾကသလုိ ဒုစ႐ိုက္အကုသိုလ္ကို (ဆိတ္ကြယ္ရာ အရပ္မွာ ပင္ျဖစ္ေစ) က်ဴးလြန္ ျပစ္မွားျခင္းဆိုတာ လုံးဝမရိွေတာ့ပါဘူး။

 

ကုသုိလ္ကံအေပၚထားရွိတဲ့ သေဘာထားခ်င္းကလည္း ပုထုဇဥ္တုိ႔က ”သရက္သီးအမွည့္က ခ်ဳိတယ္” ဆုိသေလာက္ပဲ၊ မစားမျဖစ္ဆုိတဲ့ သေဘာမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး ဒါေၾကာင့္ ႀကဳံရင္စားမယ္၊ မႀကဳံရင္မစားဘူးလုိ႔ သေဘာထားတယ္။

 

အရိယာတုိ႔ကေတာ့ “သေဗၺသတၱာ အဟာရဌိတိကာ”ဆိုတဲ့အတုိင္း အစားစားမွ အသက္ရွည္မယ္၊ အစားျပတ္ရင္ ေသတတ္တယ္”လုိ႔ သိျမင္လက္ခံတဲ့ သေဘာမ်ဳိးျဖစ္လုိ႔ ေန႔စဥ္ဘဝအတြက္ အစားမစားဘဲ မေနႏုိင္သလုိ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ခြင့္ရလွ်င္လည္း လုပ္ႏိုင္စြမ္းရွိသမွ် မလုပ္ဘဲ မေနႏုိင္ေတာ့ပါဘူး။ သခၤါရဓမၼတို႔ရဲ႕ ေၾကာင္းက်ဳိးဆက္ ျဖစ္စဥ္အ ေပၚမွာလည္း လုံးဝသံသယမရွိ ဥာဏ္နဲ႔သိျမင္သြားပါတယ္။

 

ဒါေၾကာင့္ ေအာက္ေအာက္အရိယာ ပုဂၢဳိလ္ေတြမွာ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ စတဲ့ ကိေလသာ အကုသိုလ္ေတြ သေဘာတရားအေနနဲ႔ ရွိေနေပမဲ့ ဝီတိကၠမဆိုတဲ့ လက္ေတြ႕အဆင့္ေရာက္ေအာင္ က်ဴးလြန္ျပစ္မွားျခင္း မရွိပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္လည္း အပါယ္မ်ဳိးေစ ့လုံးဝကင္းၿပီလို႔ ဆိုႏိုင္တာပါ။

 

(၇)ႏွစ္သမီးအရြယ္မွာ ေသာတာပန္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဝိသာခါအမ်ဳိးသမီးဟာ တဏွာေလာဘ ကိေလသာ မကုန္ခန္းတဲ့အတြက္ အခ်ိန္တန္အရြယ္ေရာက္တဲ့အခါ အိမ္ေထာင္ျပဳပါတယ္၊ ျပဳသမွ် သားသမီး ႏွစ္က်ိပ္ေတာင္ ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တဏွာေလာဘေၾကာင့္ က်ဴးလြန္ျပစ္မွားေလ့ရွိတဲ့ လိမ္ညာ၊ ကုန္းေခ်ာစတဲ့ ဝစီဒုစ႐ိုက္မ်ဳိး၊ ခိုးဝွက္၊ သူတစ္ပါး သားမယား အိမ္ရာဖ်က္ဆီးျခင္း စတဲ့ ကာယဒုစ႐ိုက္မ်ဳိး လုံးဝမရွိပါဘူး။ သေဘာတရားအရသာ တဏွာေလာဘ ရွိေနေသာ္လည္း လက္ေတြ႔အရ တဏွာေလာဘကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး က်ဴးလြန္တဲ့ အျပစ္ဒုစ႐ိုက္ ကင္းပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အပါယ္ဒုဂၢတိကို ဘယ္ေတာ့မွ မက်ေရာက္ႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။

 

ေနာက္တစ္ခုက လက္ေတြ႕အကုသိုလ္လို႔ဆိုရမည့္ ဒုစ႐ိုက္ကံအကုသိုလ္ပါ။ ဒုစ႐ိုက္တရား(၁ဝ)ပါး ဆိုတာ ကိုေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္း ၾကားဖူးနားဝရွိၾကၿပီးျဖစ္လို႔ အထူးေရတြက္မျပေတာ့ပါဘူး။

 

ဒီဒုစ႐ိုက္ကံေျမာက္တဲ့ လက္ေတြ႕အကုသိုလ္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ သေဘာေပါက္နားလည္ထားရမည့္ အခ်က္ကေတာ့ “ပဥၥာနႏၲရိယကံငါးပါး”လို႔ေခၚတဲ့ (၁)အမိသတ္ျခင္း။ (၂)အဖသတ္ျခင္း။ (၃)ရဟႏၲာသတ္ျခင္း။ (၄)ဘုရားရွင္ ကို ေသြးစိမ္းတည္ေအာင္ (ထိ ခိုက္ ရွ နာေအာင္) ျပဳလုပ္ျခင္း။ (၅)သံဃာကိုကြဲျပားေအာင္လုပ္ျခင္းဆိုတဲ့ ကံငါးပါးသာ “ကုရာနတၴိ ေဆးမရွိ” အျဖစ္နဲ႕ အပါယ္ ဒုဂၢတိကို မုခ်ေရာက္ေစပါတယ္။ က်န္အကုသိုလ္ဒုစ႐ိုက္ေတြကေတာ့ “ကုရာနတၴိ ေဆးမရွိေတြ မဟုတ္ဘူး။ ကုရာေဆးရွိတယ္၊ ကုသရင္အပါယ္ေဘးက လြတ္တယ္” ဆိုတာကို ကြဲကြဲ ျပားျပား သေဘာေပါက္ထားသင့္ပါတယ္။

 

အဂၤုတၱရနိကာယ္၊ တိကနိပါတ္၊ ေလာဏကပလႅသုတ္မွာ ဘုရားရွင္ေဟာၾကား ေတာ္မူတဲ့အလိုအရ အကုသိုလ္ကို ကုသတဲ့ေဆးက ကုသိုလ္ပဲျဖစ္ပါတယ္။

 

“ေလာဏကပလႅ”ဆိုတာ ျမန္မာလိုေတာ့ “ဆားခြက္”လို႔ အဓိပၸါယ္ရပါတယ္။ ဆားခြက္နဲ႕ေရကို ဥပမာျပၿပီး  အကုသိုလ္ကို ကုသိုလ္နဲ႔ကုသႏိုင္ပုံကို ေဟာၾကားရွင္းျပ ေတာ္မူတဲ့သုတ္ပါ။

 

”အကုသိုလ္ျပဳသူဟာ အကုသိုလ္သက္သက္ကိုသာျပဳတယ္၊ ကုသုိလ္ဆိုလို႔ ဘာမွကိုမသိသူ၊ ဘယ္ကုသိုလ္မွလည္း မျပဳသူျဖစ္ခဲ့ရင္ေတာ့ ဒီလိုပုဂၢဳိလ္မ်ဳိးဟာ အကုသိုလ္ကံ ေသးေသးငယ္ငယ္ ကေလးပင္ျဖစ္ေစဦးေတာ့ အပါယ္ ဆင္းရဲကို က်ေရာက္ခံစားရႏိုင္တယ္။

 

အကုသိုလ္ကံကို မကင္းႏိုင္တဲ့အတြက္ ျပဳမွားမိၾကေပမယ့္၊ သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ၊ ကာယဘာဝနာ ဆိုတဲ့  ကုသိုလ္တရားမ်ားကိုလည္း မကင္းမကြာ ျပဳလုပ္ပြားမ်ား ေလ့ရွိတယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီပုဂၢိဳလ္ မ်ဳိးဟာ အပါယ္ဆင္းရဲကို နည္းနည္းကေလးေတာင္ မခံစားရပါဘူး” လို႔ ပထမဆုံး ရွင္းျပပါတယ္။

 

ၿပီးေတာ့မွ ဆားခြက္ဥပမာနဲ႔ထင္ရွားေအာင္ျပၿပီး အခိုင္အမာျပဳ သင္ၾကားေတာ္မူ တာပါ။

 

”ဥပမာ ဆားတစ္ခြက္ဟာ သူ႔ခ်ည္းလည္း စားမျဖစ္ေအာင္ ငန္တယ္။ ေရတစ္ ခြက္စာေလာက္ထဲ ထည့္ေဖ်ာ္ထားလွ်င္လည္း ငန္ၿမဲငန္ေနဦးမယ္။ ေသာက္လို႔မရႏိုင္ ေသးဘူး။ အဲဒီဆား တစ္ခြက္ စာကို ေခ်ာင္းေရ၊ ျမစ္ေရတို႔လို ေရအမ်ားႀကီးထဲမွာ ထည့္ေဖ်ာ္လိုက္ရင္ေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္သြား မလဲ။ ဆားစြမ္းျပၿပီး ငန္ႏိုင္ပါဦးမည္လား”လို႔ ေမးခြန္း ထုတ္ၿပီးမွ၊ ေရမ်ားသြားရင္ ဆားက အစြမ္းမျပႏိုင္၊ မငန္ႏိုင္ေတာ့ေၾကာင္း ရဟန္းမ်ားက ျပန္ၾကားတဲ့အခါ-

 

အဲဒီဥပမာအတိုင္းပဲ၊ အကုသိုလ္ဆိုတာ ဆားနဲ႔တူတယ္။ ဆားဟာ နည္းနည္းမ်ားမ်ား၊ ငန္သလို ဒုစ႐ုိက္ကံ ေျမာက္တဲ့အကုသိုလ္ဟာလည္း နည္းနည္းမ်ားမ်ား အပါယ္ဒုကၡခံစားရႏိုင္တယ္။

 

ေရမ်ားမ်ားထဲ ပ်ံ႕ျပယ္သြားတဲ့အခါ ဆားဟာ ဆားစြမ္းမျပႏိုင္၊ မငန္ႏိုင္ေတာ့သလို၊ ကုသုိလ္ တရားက အင္အား ေကာင္းသြားတဲ့အခါ  အကုသိုလ္ ဒုစ႐ုိက္မ်ားဟာလည္း အကုသိုလ္စြမ္း မျပႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အပါယ္ဆင္းရဲက်ဳိးကို မေပးႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အေၾကာင္း ရွင္းလင္းေဟာၾကား သင္ျပေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။

 

(ဒီေနရာမွာ ”သင္ၾကား”ဆိုတဲ့စကားကို သုံးလုိက္ရတာကေတာ တရားဆိုတာ နာယူၿပီး သာဓုေခၚဖို႔ အတြက္ မဟုတ္ဘူး၊ တတ္ဖို႔၊ သိဖို႔၊ အသုံးခ်တတ္ဖို႔ျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အဓိပၸါယ္ကို သိေစခ်င္လို႔ တမင္သုံးလိုက္တာပါ)။

 

ဒီေလာက္ဆိုရင္ ေစာေစာကေျပာခဲ့တဲ့ တစ္ေန႔တာလုပ္ေဆာင္သမွ်ေတြထဲမွာ အပါယ္ ေရာက္ ေၾကာင္း အကုသိုလ္ေတြနဲ႔ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းကုသိုလ္ေတြ ဘယ္ဟာက မ်ားသလဲ ဆိုတဲ့ ျပႆနာနဲ႔ပတ္သက္လို႔ ဆင္ျခင္တုံ မဲ့ ေၾကာက္က်င့္ပါအေျဖ႐ိုးႀကီးေတြနဲ႔မတူတဲ့ အေျဖမွန္ကို ဆင္ျခင္စဥ္းစားနိုင္ေလာက္ၿပီလို႔ ထင္ပါတယ္။

 

ဒီျပႆနာမွာ ”အပါယ္ေရာက္ေၾကာင္း”ဆိုတဲ့ ဝိေသသနပုဒ္ထည့္ထားတာကိုက-

 

အကုသိုလ္မွာ အပါယ္ေရာက္ေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ အပါယဂမနီယအကုသိုလ္နဲ႔ အပါယ္ေရာက္ေၾကာင္း မျဖစ္တဲ့ နာပါယဂမနီယ အကုသိုလ္လို႔ ႏွစ္မ်ဳိးႏွစ္စားရွိေနလိုပါ။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္စဥ္းစား ၾကည့္ပါ။

 

ဒိ႒ိနဲ႔ ဝိစိကိစၧာကလြဲလို႔ က်န္ကိေလသာအကုသိုလ္ေတြဟာ သေဘာတရား အဆင့္မွာသာရွိၿပီး လက္ေတြ႕ ဒုစ႐ိုက္အဆင့္မေရာက္သမွ် နာပါယဂမနီယ=အပါယ္ ေရာက္ေၾကာင္း မဟုတ္ပါဘူး။

 

လက္ေတြ႕ဒုစ႐ိုက္ကံအဆင့္ေရာက္တဲ့ အကုသိုလ္ကံေတြမွာလည္း ပဥၥာနႏၲရိယ ကံႀကီးငါးမ်ဳိးက လြဲရင္ က်န္တဲ့ အကုသိုလ္ဒုစ႐ိုက္ကံေတြကေတာ့ ေရနဲ႔မေတြ႕ရတဲ့ဆား ပမာ ကုသိုလ္မဖက္ အကုသိုလ္ခ်ည္းသက္သက္သာ ျပဳထားသူ ျဖစ္ရင္သာ သူျပဳတဲ့အကုသိုလ္ကံေတြက အပါယ္ ေရာက္ေၾကာင္း (အပါယဂမနီယ) ျဖစ္မွာပါ။

 

”ကုသိုလ္ဆိုတာ အၿမဲေဆာင္စရာတရား၊ အကုသိုလ္ဆိုတာ မလႊဲမေရွာင္သာ တရား”အျဖစ္ က်င့္သုံးၾကသူမ်ားအဖို႔ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕အကုသိုလ္ကံ ေတြဟာ အင္အား ႀကီးတဲ့ေရအလ်ဥ္မွာ ေပ်ာ္ဝင္သြားတဲ့ ဆားပမာလို ”အစြမ္း သတၱိ၊ မရွိလုံးလုံး၊ အညႊန္႔ တုံး”ဆိုတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး ေရာက္သြားၿပီး အပါယ္ဒုဂၢတိတို႔၊ ဆင္းရဲဒုကၡတို႔ကို မေပး ႏိုင္ ေတာ့ဘူး လို႔ သေဘာေပါက္ ၾကရမွာပါ။

 

ဒီေနရာမွာ ဒုစ႐ိုက္ကံေျမာက္တဲ့ အကုသိုလ္ကံပင္ ျဖစ္ေစဦးေတာ့-

 

အက်ဳိးမေပးနိုင္ဘဲ အညႊန္႔တုံးသြားေအာင္ျပဳလုပ္ပုံ ျပဳလုပ္နည္း ႏွစ္နည္းရွိတယ္ဆိုတာ ကိုလည္း သေဘာေပါက္ထား ရပါလိမ့္မယ္။ ”အျဖတ္နည္းနဲ႔ အျဖန္႔နည္း”လို႔ အက်ဥ္း မွတ္သားနိုင္ပါတယ္။

 

”အကုသုိလ္ကိုမျဖတ္ႏိုင္ေသးရင္ျဖန္႔ထားလုိက္ပါ”

 

ျမတ္စြာဘုရားေဟာေတာ္မူထားခဲ့တဲ့ ”ေလာဏကပလႅ”သုတ္အရ အကုသုိလ္ကုိ အစြမ္းသတၱိ တုံးသြားေအာင္ လုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိတဲ့တရားဟာ ကုသုိလ္တရားပင္ျဖစ္ တယ္ဆုိ တာ သေဘာေပါက္ ေလာက္ပါၿပီ။

 

အကုသုိလ္ကံရဲ႕အစြမ္းသတၱိဆုိတာကလည္း ပဋိသေႏၡက်ဳိးအေနနဲ႔ အပါယ္ဒုဂၢတိ လားေရာက္ ေစႏုိင္စြမ္းနဲ႔ ပဝတၱိမွာ ဆင္းရဲ႕ဒုကၡအမ်ဳိးမ်ဳိးႀကဳံေတြ႕ခံစား ရႏုိင္စြမ္းျဖစ္ တယ္ဆုိတာလည္း ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိင္းသိၿပီးသားပါ။

 

အကုသုိလ္အစြမ္းသတၱိေတြကိုတုံးသြားေအာင္ ကုသုိလ္တရားကလုပ္ေဆာင္တဲ့ ေနရာမွာ အျမစ္ျပတ္ ေပ်ာက္ ပ်က္ေအာင္ ျဖတ္ပစ္တဲ့နည္းနဲ႔ အစြမ္းသတၱိေတြ ေပ်ာက္ ျပယ္သြားေအာင္ ျဖန္႔ပစ္တဲ့နည္းဆုိၿပီး ႏွစ္နည္းရွိပါတယ္။

 

အားလုံးၾကားဖူးနားဝရွိထားၾကတဲ့အတုိင္း ဆုိင္ရာဆုိင္ရာ အကုသိုလ္ကုိ အျမစ္ ျပတ္ပယ္ျဖတ္ ႏုိင္စြမ္းသတၱိဆုိတာ ”မဂ္”လုိ႔ေခၚတဲ့ ေလာကုတၱရာကုသုိလ္မ်ားသာ စြမ္းႏုိင္ပါတယ္။ ဒီေန႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္အမ်ားစုႀကီးတုိ႔မွာ အနည္းဆုံး အပါယ္ဒုဂၢတိကုိ မုခ် ေရာက္ေစတတ္တဲ့ ဒိ႒ိနဲ႔ဝိစိကိစၧာေလာက္ကုိ အၾကြင္းမဲ့ပယ္ျဖတ္ႏုိင္တဲ့ ေသာတာပတၱိ မဂ္ကုသုိလ္ ေလာက္ေတာင္ မရၾကေသးဘူးလုိ႔ထင္ပါတယ္။

 

အဲဒီလုိ”တစ္မဂ္တစ္ဖုိလ္မွမရၾကေသးတဲ့ ပုထုဇဥ္အမ်ားစုႀကီးတုိ႔အေနနဲ႔ မဆုံး ႏုိင္တဲ့ သံသရာခရီး တစ္ေလွ်ာက္ မွာ အပါယ္ေဘးနဲ႔ကင္းေဝးစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းႏုိင္ ေအာင္ ဘာလုပ္ၾကမလဲ” ဆုိတာ ဒီေန႔ ဗုဒၶဘာသာဝင္ေတြ အေရးတႀကီး အသိခ်င္ဆုံး အရာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ တုိတုိခ်ဳပ္ ေျဖရ ရင္ေတာ့ ”မျဖတ္ႏုိင္ေသးရင္ ျဖန္႔ထားလုိက္”လုိ႔ပဲ ေျပာရပါလိမ့္ မယ္။

 

”ဘာနဲ႔၊ ဘယ္လုိျဖန္႔ရမလဲ”ဆုိရင္ေတာ့ ေလာဏကပလႅသုတ္မွာ ဘုရားရွင္ေဟာ ညႊန္ထားသလုိ စြမ္းႏုိင္သမွ် ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားကုိ မေမ့မေလွ်ာ့အားထုတ္ျခင္းနဲ႔ ျဖန္႔ရမယ္လုိ႔ပဲမွတ္ၾကရမွာေပါ့။

 

ျမတ္စြာဘုရား ဥပမာျပၿပီးရွင္းလင္းျပတဲ့ ”ဆားနဲ႔ေရ” ဥပမာေလးကုိ အေသအခ်ာ သေဘာေပါက္ အာင္ စဥ္းစားၾကည့္ၾကပါ။ ဆားကုိ ေခ်ာင္းေရ၊ ျမစ္ေရ၊ ကန္ေရေတြ ထဲကုိ ျဖန္႔ခ်လုိက္တဲ့အခါ အငန္ဓာတ္ေတြကိုမေတြ႔ရေတာ့ ဘူးဆုိတဲ့ေနရာမွာ၊ ဘာေၾကာင့္မငန္ေတာ့တာလဲ၊ ဒီဆားေတြ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတာလား၊ ေပ်ာက္ျပယ္ သြားတာလား ”ပ်က္”နဲ႔”ျပယ္”ဆုိတာ အဓိပၸါယ္ခ်င္း တူၾကပါဘူး။ ဒီႏွစ္ခုကုိသေဘာ ေပါက္ေအာင္စဥ္းစားၾကည့္ပါ။

 

ေရမ်ားသြားတဲ့အခါ ဆားကမငန္ေတာ့ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေရကုိခန္းသြား ေအာင္ျပန္ၿပီး

က်ဳိခ်က္ၾကည့္မယ္ ဆုိရင္ေတာ့ အဲဒီဆားဟာ ျပန္ျဖစ္ေပၚလာတာေတြ႔ရပါ လိမ့္မယ္။ ဒါဆိုရင္ ေရအမ်ားတည္း ေရာက္သြားတဲ့ဆားဟာ ေပ်ာက္ပ်က္သြားတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေပ်ာက္ျပယ္ သြားျခင္းသာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ သေဘာေပါက္ရမွာပါ။ ေပ်ာက္ပ်က္ သြားတာက ျပန္စုလုိ႔မရေတာ့ဘူး၊ ေပ်ာက္ျပယ္သြားတာက ျပန္စုလုိရတယ္လုိ႔ အတုိ ခ်ဳပ္သေဘာေပါက္ ႏုိင္ပါတယ္။

 

မျပယ္တဲ့ဆားနဲ႔ျပယ္တဲ့ဆား

 

ေလာဏကပလႅသုတ္မွာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္ျပတာကေတာ့ ဆားဟာျပယ္မသြား တဲ့အခါ သူ႔အစြမ္း သတၱိျပည့္ဝ ေနတဲ့အတြက္ ငန္ေနမယ္၊ ေရနည္းနည္းထဲမွာ ေပ်ာ္ဝင္ ေနတယ္ဆုိရင္ေတာင္ အလြန္မျပယ္လွေသးတဲ့အတြက္ ေသာက္မရေအာင္ငန္ေနပါ လိမ့္မယ္တဲ့။

 

ေရကမ်ားသြားၿပီဆုိရင္ေတာ့ ေပ်ာ္ကာမတၱမဟုတ္ေတာ့ဘူး ပ်ံ႕ျပယ္သြားၿပီျဖစ္လုိ႔ ဆားရဲ႕ အစြမ္းသတၱိ မထင္ရွား ေတာ့ဘူး၊ မငန္ႏုိင္ေတာ့ဘူး၊ ေသာက္လုိသူတုိင္း ေသာက္လုိ႔ ရႏုိင္ သြားတယ္။

 

ဒီဥပမာအတုိင္းပဲ အကုသုိလ္ဟာလည္း သူ႔ခ်ည္းသက္သက္ျပဳထားမယ္ဆုိရင္ နည္းနည္း ကေလးပင္ျဖစ္ေစ သူ႔အစြမ္းသတၱိအျပည့္ရွိေနတဲ့အတြက္ အပါယ္ဒုဂၢတိနဲ႔ ဆင္းရဲဒုကၡက်ဳိးကုိ ေပးႏုိင္ပါတယ္။

 

သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ၊ ကာယဘာဝနာဆိုတဲ့ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈမ်ားကုိလည္း စြမ္းႏုိင္သမွ် အားထုတ္ၾကသူမ်ား အေနနဲ႔ေတာ့ သူတုိ႔ျပဳလုပ္တဲ့ ေလာကီကုသုိလ္မွန္ သမွ်ဟာ အကုသုိလ္ ေတြကုိ (ေပ်ာက္ပ်က္သြားေအာင္ မပယ္ျဖတ္ ႏုိင္ေပမယ့္) ေပ်ာက္ ျပယ္သြားေအာင္ ျဖန္႔ပစ္ႏုိင္တဲ့အတြက္ အကုသုိလ္တုိ႔သတၱိျပယ္ၿပီး အစြမ္းမျပႏိုင္ျဖစ္ သြားမယ္ လုိ႔ဆုိလုိတာပါ။

 

ဒါဘယ္လုိျဖစ္တာလဲဆုိတာကုိ ခုေခတ္လူငယ္မ်ားသေဘာေပါက္ေအာင္ ႐ူပေဗဒေဝါဟာအတုိင္း ေျပာရမယ္ ဆုိရင္ေတာ့- ေရမ်ားတဲ့အတြက္ ဆားေတြေပ်ာက္ ျပယ္သြားတယ္ဆုိတာ၊ ဆားရဲ႕ သိပ္သည္း ဆေတြေလ်ာ့သြားတဲ့ သေဘာပါ။ ေသာက္ၾကည့္တဲ့အခါ မငန္ေတာ့ဘူးဆုိတာ သိပ္သည္းဆ ေလ်ာ့သြားတဲ့အတြက္ သက္ေရာက္မႈ ေလ်ာ့သြားတာလုိ႔ ေျပာရင္ရပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ ဆားရဲ႕အစြမ္းသတိၱ တုံးသြားတာပါပဲ။

 

ကုသိုလ္ကမ်ားလာတဲ့အခါမွာလဲ အကုသုိလ္တရားေတြရဲ႔ သိပ္သည္းဆေတြ ေလ်ာ့သြားပါတယ္၊ သိပ္သည္းဆ ေလ်ာ့သေလာက္ သက္ေရာက္မႈလည္း ေလ်ာ့ေပါ့ သြားပါတယ္။ သေဘာကေတာ့ အကုသုိလ္ရဲ႕အစြမ္း သတၱိေတြ တုံးသြားလုိ႔ အပါယ္က်ဳိး၊ ဆင္ရဲဒုကၡက်ဳိးကုိ ပီပီျပင္ျပင္ မေပးႏုိင္ေတာ့တာပါဘဲ။

 

ဒီေနရာမွာ လူငယ္ေတြပုိၿပီ သေဘာေပါက္ေစဖုိ႔အတြက္ သမုိင္းပညာရွင္ ဆရာႀကီးေဒါက္တာ သန္းထြန္း ေဟာေျပာေျဖၾကားခဲ့ဖူးတဲ့ ျဖစ္ရပ္ကေလးတစ္ခုကုိ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

 

ဆရာႀကီးရဲ႕ေဟာေျပာပြဲေတြျပဳလုပ္တဲ့အခါ ဆရာႀကီးေဟာလုိရာေဟာၿပီး တဲ့အခ်ိန္မွာ ေမးလုိရာ ေမးခြင့္ျပဳေလ့ ရွိပါတယ္။ ျမင္းၿခံၿမဳိ႕က ေဟာေျပာပဲြတစ္ခုမွာ တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္က ဆရာႀကီးကုိ ”ခဲတစ္ပိႆာနဲ႔ လဲ(မႈိ႔)တစ္ပိႆာ၊ ဘယ္ဟာကပုိေလးပါသလဲ”လုိ႔ ေမးပါတယ္။ ဆရာႀကီးက ”တကယ္သိခ်င္တာလား”ဆုိေတာ့ ”တကယ္သိခ်င္လုိ႔ပါ”တဲ့။ ဆရာႀကီးရဲ႔ အေျဖကေတာ့ ”တကယ္သိခ်င္ရင္ အေပၚေျမႇာက္ၿပီး ေခါင္း(ဦးေခါင္း)နဲ႔ ခံၾကည္လုိက္”တဲ့။

 

ခ်ိန္ခြင္ေပၚမွာ အေလးနဲ႔ခ်ိန္ၾကည့္တဲ့အခါ တစ္ပိႆာခ်င္း တူညီၾကေပမယ့္ ခႏၶာကုိယ္ေပၚ သက္ေရာက္လာ တဲ့အခါမွာေတာ့ သိပ္သည္းဆမ်ားတဲ့အရာက သက္ေရာက္မႈျပင္းတဲ့သေဘာပါ။

 

ဒါေတြအားလုံးၿခံဳငုံစဥ္းစားလုိက္ရင္ ေလာဏကပလႅသုတ္မွာ ဘုရားရွင္ေဟာ ၾကာရွင္းျပတဲ့ ဆားနဲ႔ေရပမာ အကုသုိလ္ကုိ ကုသုိလ္က အစြမ္းသတၱိတုံးေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏုိင္ပုံကုိ သေဘာက်ေလာက္ပါတယ္။

 

ကဲ့ ဒီေလာက္ဆုိရင္ေတာ့ မိမိတုိ႔ရဲ႕တစ္ေန႔တာ ႀကံစည္ေျပာဆုိလုပ္ကုိင္သမွ် ကံေတြထဲမွာ အပါယ္ေရာက္ေၾကာင္း အကုသိုလ္ေတြနဲ႔ နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္းကုသုိလ္ေတြ ဘယ္ဟာက မ်ားသလဲဆုိတာ ကိုယ္ပုိင္ ဥာဏ္နဲ႔ဆုံးျဖတ္ ႏုိင္ေလာက္ပါၿပီ။ ေျဖၾကည့္စမ္းပါ။

 

”ကုသုိလ္ေတြကမ်ားပါတယ္”တဲ့၊ ခုမွပဲ သုဂတိလူ႔ဘုံသားအသံ ပီပီျပင္ျပင္ထြက္ ေတာ့တယ္။

 

ဟုတ္ပါတယ္၊ သေဘာတရား အကုသုိလ္အေနနဲ႔လည္း ဒိ႒ိနဲ႔ဝိစိကိစၧာက ဒုစ႐ုိက္ေျမာက္ေအာင္ မရွိၾကပါဘူး။ ”ရတနာသုံးပါကုိ ကုိးကြယ္ယုံၾကည္ပါ၏” လုိ႔ ခံယူလုိက္ကတည္းက ကံမယုံတဲ့ မိစၧာဒိ႒ိနဲ႔ ေၾကာင္းက်ဳိးဆက္ ျဖစ္စဥ္ အေပၚ ယုံမွားတဲ့ ဝိစိကိစၧာဆုိတာ ပရိယု႒ာန အဆင့္ အထိေတာင္ ေရာက္မလာၾကေတာ့ပါဘူး။

 

လက္ေတြ႔အကုသုိလ္လုိ႔ဆုိရမဲ့ ဒုစ႐ုိက္အကုသုိလ္ကံေတြထဲမွာလည္း ပၪၥာနႏၲရိ ယကံႀကီးငါးပါး မရွိၾကပါဘူး။ က်န္တဲ့အကုသုိလ္ဒုစ႐ုိက္ေတြနဲ႔မကင္းႏုိင္ၾကဘူးဆုိေပမယ့္လည္း တစ္ေန႔တာကုိ စာ ရင္းခ်ဳပ္လုိက္ရင္ ကုသုိလ္ကမ်ားပါ တယ္။ ေရမ်ားတဲ့အခါ ဆားကအတုံးအခဲအျဖစ္ မ  တည္ႏုိင္ဘဲ ေရထဲမွာပ်ံ႕ႏွ႔ံသြားသလုိ ကုသုိလ္ကမ်ားတဲ့အတြက္ အကုသိုလ္ဟာလည္း သိပ္သည္းဆ ဒီဂရီ အျပည့္မရွိေတာ့တဲ့အတြက္ အပါယ္ဒုဂၢတိကို ပစ္ခ်ႏုိင္ေလာက္ ေအာင္ စြမ္းအားမရွိၾကေတာ့ပါဘူး။

 

”ဒါျဖင့္ ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဗုဒၶဘာသာေတြ တစ္ေနကုန္ဟုိေျပာဒီေျပာ၊ ဟုိဟာလုပ္ဒီဟာ လုပ္နဲ႔ ဘယ္လုိ ကုသိုလ္ေတြမ်ား မ်ားေနၾကတုန္းဗ်ာ”ဆုိရင္ေရာ၊ ဘယ္ႏွယ္ေျပာရပါ့။

 

အဲ- အဲဒါလည္းအေရးႀကီးျပန္တယ္၊ အေရးႀကီးလုိ႔ ထပ္ေျပာလုိက္ဦးမယ္ေနာ္၊ စကားေတြကလည္း ထပ္ လုိက္ထားလုိ႔ အျပစ္တင္ မေစာလုိက္ၾကပါႏွင့္။

 

မွတ္ထားၾကပါ (ဒါ- ဆရာႀကီးေလသံလုပ္လုိက္တာမဟုတ္ပါဘူး၊ အေၾကာက္မ ႀကီးေစခ်င္လုိ႔ အားေပးတုိက္တြန္းလုိက္တာပါ)။

 

ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔ လုိက္နာက်င့္သုံးၾကရတဲ့ ကုသုိလ္ကံဆုိတာ အက်ဥ္းခ်ဳပ္လုိက္ ရင္ သုံးမ်ဳိးပဲရွိပါတယ္။ ဒါကို အားလုံးလုိလုိ ကေလးပါမက်န္သိလည္း သိၿပီးသားမ်ား ပါ တယ္၊ ”မေကာင္းမႈေရွာင္၊ ေကာင္းမႈေဆာင္၊ ျဖဴေအာင္ စိတ္ကုိထား”ဆိုတဲ့သုံးခ်က္ပါပဲ။

 

အဲဒီသုံးခ်က္ထည္းမွာ မေကာင္းမႈကုိ မက်ဴးလြန္မိေအာင္ေရွာင္ၾကဥ္ေနရင္ သီလ ကုသုိလ္ရပါတယ္၊ ေကာင္းမႈ ကုိေဆာင္ဆုိတာကေတာ့ ဗုဒၶဘာသာဝင္တုိ႔ရဲ႕ေန႔စဥ္က်င့္ ဝတ္ျဖစ္တဲ့ ဆြမ္း၊ပန္း၊ေရခ်မ္း ကပ္လွဴျခင္းစတဲ့ လွဴဒါန္းမႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးက ဒါနကုသုိလ္ေပါ့၊ ရတနာသုံးပါးဂုဏ္ကို ဆင္ျခင္ ေအာက္ေမ့တာ၊ ေမတၱာပုိ႔တာ၊ ပြားတာတုိ႔က သမထ ဘာ ဝနာကုသုိလ္ေပါ့၊ ျဖဴေအာင္စိတ္ကို ထားဆိုတာကေတာ့ ႐ုပ္နာမ္ဓမၼတုိ႔ကုိ ”ျဖစ္ၿပီးပ်က္ေနတဲ့ တရားမ်ားသာျဖစ္တယ္၊ တြယ္တာ တပ္မက္စရာမဟုတ္”လုိ႔ သေဘာေပါက္ေအာင္ ႏွလုံးသြင္းဆင္ျခင္ပြားမ်ားေနတဲ့ ဝိပႆနာဘာဝနာ ကုသုိလ္ေပါ့။

 

အဲဒီေတာ့ သီလကုသိုလ္တစ္ခုခ်င္းစီနဲ႔ပဲ တုိက္ၿပီးစစ္ေဆးၾကည္ပါ၊ လြန္ၾကဴးေန ခ်ိန္နဲ႔ ေရွာင္ၾကဥ္ ေစာင့္စည္း ေနခ်ိန္ ဘယ္ဟာကမ်ားသလဲ။ ”လြန္ၾကဴးရင္း ဆားတုိး၊ ေရွာင္ၾကဥ္ရင္ ေရတုိး”ဆုိတဲ့ ေလာဏကပလႅသုတ္လာ ေဒသနာ နည္းအတုိင္း ေျပာရ ရင္၊ ဆားနဲ႔ေရ ဘယ္ဟာက မ်ားေနသလဲ စဥ္းစားဆုံးျဖတ္ရမွာေပါ့။ တစ္ေန႔လုံးမွာ လြန္ၾကဴးမိတဲ့ သီလပ်က္အကုသုိလ္ေတြထက္ ေစာင့္စည္း ေရွာင္ၾကဥ္ေနတဲ့ သီလေစာင့္ ကုသုိလ္ေတြက မ်ားေနတယ္ဆုိတာ သေဘာေပါက္ ေလာက္ၾကမွာပါ။

 

ဒီလုိဆုိရင္ ”ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိးတုိ႔ ေသသင့္သလား၊ ရွင္သင့္သလား၊ ကြၽန္ေတာ္မ်ဳိး တုိ႔ဟာ အပါယ္ ေဘးနဲ႔ နီးသူေတြ လား၊ ေဝးသူေတြလား၊ ကုိယ္ပုိင္ဥာဏ္နဲ႔ ကုိယ္တိုင္ဆုံး ျဖတ္ပါ၊ သူမ်ား ပါးစပ္ေနာက္ေမွ်ာလုိက္ေနရင္ေတာ့ သံသရာ ေရစုန္ေမ်ာလုိ႔မဆုံးျဖစ္ ေနရလိမ့္မယ္။

 

 ျမတ္စြာဘုရားသာသနာေတာ္ဆုိတာ ”ပဋိေသာတဂါမိ”ဆုိတဲ့အတုိင္း သံသရာ ေရဆန္ကူးတဲ့ တရားသာျဖစ္တယ္၊ ေရစုန္ေမ်ာတဲ့တရားမဟုတ္ဘူးဆုိတာ ၾကပ္ၾကပ္သတိထားၾကဖုိ႔ပါ။

 

အားလုံးအပါယ္ေဘးနဲ႔ေဝးၾကပါေစ။

 

ဓမၼေဘရီ အရွင္ဝီရိယ – အပါယ္နဲ႔ေဝးတဲ့လူ

(မိုုးမခ) ဇန္န၀ါရီ ၃၀၊ ၂၀၁၅

Views: 4

Comment

You need to be a member of ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺 to add comments!

Join ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺

ဆင္ျခင္ဖြယ္ လိုက္နာဖြယ္ရာ ၾသ၀ါဒ စကားမ်ား

ေျပာမွ သိ၊ ထိမွ နာ၊ သာမွ ေန၊    ေသမွ ခင္၊ လူတြင္ မက်င့္ရာ။ 

သူေတာ္ဆည္းကပ္၊ ျမတ္တရားနာ၊

ေလ်ာ္စြာအက်င့္၊ မဂ္ဖိုလ္ခြင့္၊ ရလင့္ဧကန္သာ။
(မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္)

မိုက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ပဲခံရတာ။
လိမၼာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ပဲစံရတာ။
မယံုခဲ့ရင္ေတာင္
မိုက္မၾကည့္နဲ့ လိမၼာပါ။
(ဓမၼဒူတ အရွင္ေဆကိႏၵ)

ယံုၾကည္ထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ ရိုးသားရမည္။
အားကိုးထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္။
ေလးစားထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ စင္ၾကယ္ရမည္။
(ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ)

ေရေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အညစ္အေၾကးကို
ေရႏွင့္သာ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးေၾကာႏိုင္သလို
စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ
အညစ္အေၾကးကို
စိတ္ႏွင့္သာလွ်င္ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးေၾကာႏိုင္ပါ၏။
(ဗုဒၶ)

ဓေမၼာဟေ၀ ရကၡတိ ဓမၼစာရီ
တရားေစာင့္ေသာသူကို တရားကျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္ေပး၏။ (ဗုဒၶ)

အသက္ရွင္ဖို့စားပါ။ စားဖို့သက္သက္ အတြက္ေတာ့ အသက္ရွင္ မေနပါနဲ့။ အမ်ားအတြက္ သာသနာအတြက္ လုပ္စရာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။

သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္လာေအာင္ ကိုယ္ကေကာင္း
ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္း။
သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ေကာင္း
သူမေတာ္လဲ ကိုယ္ကေကာင္း
ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္း။
သူေတာ္ေကာင္းေလးျဖစ္ေစခ်င္ စိတ္ထားလွဖို႔ျပင္
သတိယွဥ္တယ္ သစၥာသံုး
ဒါမွ အျမတ္ဆံုး။

ကတညတ ကတေ၀ဒီ
ေက်းဇူးတရားကိုသိျခင္း
ေက်းဇူးတရားကို ျပန္လည္ေပးဆပ္ျခင္းသည္ မဂၤလာမည္ပါ၏။
(ဗုဒၶ)

အတိတ္ကိုေတြး၊ မေဆြးနဲ့
အတိတ္ဆိုတာ ျပန္မလာဘူး။
အနာဂတ္ကိုမွန္းဆ မလြမ္းတနဲ့
အနာဂတ္ဆိုတာမေသခ်ာဘူး။
ပစၥဳပန္မွာ လုပ္သင့္ရာ၀ယ္
ပညာလံု႔လ အသံုးခ်လွ်က္
ဘ၀တန္ဖိုး အားမာန္ကိုး၍
ျမတ္ႏိုးၾကည္ျဖဴ အရယူေလာ့။
(ေဒါက္တာ အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ)

သူတစ္ပါးအတြက္ ခြ်တ္ယြင္းခ်က္
ကိုယ့္အတြက္ သင္ခန္းစာ။

သူတစ္ဖက္သား၊မ်က္မာန္ပြါးေသာ္ တရားမကြာ၊ထိန္းေစာင့္ကာျဖင့္

ေမတၱာႏွလံုး၊ကိုယ္ကသံုးလွ်င္ အရွဳံးဘယ္မွာရွိခ်ိမ့္နည္း။
(မင္းကြန္း ဆရာေတာ္)

 

 

ျမန္မာဝက္ဆိုက္ ဘေလာ့မ်ား                 လမ္းညႊန္

(ပံုေပၚတြင္ ႏွိပ္၍ မူရင္း ေနရာသို႔ သြားေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါသည္။)

 


picoodle.com






    ျမန္မာ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ား စုစည္းရာ (၁)

 

    ျမန္မာ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ား စုစည္းရာ (၂)

 

 

 

Click to play this Smilebox slideshow
Create your own slideshow - Powered by Smilebox

    "ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား "

Birthdays

There are no birthdays today

Members

© 2017   Created by ukkmaung.   Powered by

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service