ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺

Chong Li, Taiwan R.O.C

အေမ့ျဖတ္ထုံး


အေမ့ျဖတ္ထုံး

အသက္ရွစ္ဆယ္ဆိုေသာ အရြယ္သည္ ေမ့လြယ္ ေလွ်ာ့လြယ္ေသာ သည္းေျခ ေလဖံုး သည့္အရြယ္ဟု ဆိုၾကေသာ္ျငား အေမကားမူ သတိ ေကာင္းဆဲပင္၊ တရံတခါ ေလစိမ္းမိ၍ ဖ်ားတတ္သည္မွတပါး က်န္းမာေရးကလည္း ေကာင္းမြန္လ်က္ပင္၊ ရြာဦး တိုက္ေက်ာင္း ဆရာေတာ္က သီလေကာင္း၍ အသက္ရွည္ေၾကာင္း ျပယုဂ္ကို ထုတ္လ်င္အေမ့ကိုသာ ညႊန္းေလ့ရွိသည္၊ ထိုေၾကာင့္ ရြာရပ္၏ ေလးစား႐ိုေသမႈသည္ တိုး၍ ခိုင္ေလေတာ့သည္၊ အေမအရြယ္ေကာင္း၍ သြားသြားလာလာ ရွိစဥ္ကဆို အေမမို႔ျဖတ္သြားလွ်င္ မူးေန ရမ္းေနသူမ်ားပင္ျဖစ္ပါေစ၊ “ဟိုမွာေဒၚႀကီးကံ လာေနတယ္” ဆိုကာ ကိုယ္ရွိန္သတ္ၾကၿမဲ၊ ေလးစား သမႈျပဳၾကၿမဲ။

        သို႔ေသာ္ အေမသည္ သူ႔ေခြ်းမငယ္ ကြ်န္ေတာ္ဇနီးႏွင့္မူ သိပ္မသင့္၊ အဲ ... အေမက မသင့္တာမဟုတ္၊ကြ်န္ေတာ္ဇနီးဘက္က မသင့္တာကို ေတာ့ ဝန္ခံရေပမည္၊ မယားဘက္ခပ္ပါပါ ရွိခဲ့ေသာ္ျငား ကြ်န္ေတာ္သည္ အေမ့ကိုေတာ့ တခါမွ် က႑ေကာဇ မလုပ္ခဲ့၊ အေမ၏ ေမတၲာçက႐ုဏာ၊ အေမ၏ ေစတနာ၊ အေမ၏ ႐ိုးသားမႈ သိကၡာတို႔ သည္ သူမထက္ သာလြန္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ဇနီးသည္ေရာ ကြ်န္ေတာ္ပါလက္ခ ံၾကပါသည္၊

 

       ဒါေပမယ့္ယခုကိစၥကိုမူ လက္မခံႏိုင္၊ ဇနီးသည္ကဆို ခါးခါးသီးသီး။“ခု ... ကေလးက ဘယ္ထြက္သြားတာတုန္း” သိုင္းၿခံဳေနက် အျပာ ေရာင္စင္းႏွင့္ ေစာင္ပိုင္းေလးကို ျပင္ၿခံဳရင္း ေမးသည္၊ ၿပီး .. သူ႕သား ေမာင္ပဥၥင္းေပးထားေသာ နံ႔သာပုတီးေလးကို ယူကာ တေဂ်ာက္ေဂ်ာက္ႏွင့္ စိပ္ေတာ့သည္။

      “မေန႔ကတည္းက ျပန္မလာဘူး .. သူ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆီေနမွာေပါ့” “မင့္ မိန္းမက တဆူဆူလုပ္ေနေတာ့ ... ““လုပ္ရမယ္ အေမ ... ဘယ္ႏွယ္ဗ်ာ ေက်ာင္းၿပီးမယ္မွ မႀကံေသးဘူး၊ အိမ္ေထာင္ျပဳခ်င္ ရတယ္လို႔ ေနာက္ၿပီးယူမယ့္ မိန္းမကလည္း ၾကည့္ဦး .. ဟင္း”အေမက မႈန္ဝါးဝါးမ်က္လံုးေလးေတြျဖင့္ ေမာ္ၾကည့္သည္၊ ၿပီး .. တိုးတိုးသဲ့သဲ့ ...“သူလည္း ဟို .. တကၠသိုလ္ေက်ာင္းႀကီးကေတာင္ ျပန္လာတာဘဲ သားရယ္”

      “အဲဒါေၾကာင့္ေပါ့ အေမရ . . တန္ရာ တန္ရာဆို မေျပာဘူး . . ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနတာ ေရြးပါေလ ခ်ယ္ပါေလ၊.. ခုေတာ့ဗ်ာ ဘယ့္ႏွယ္ ... ေတာက္”

တက္ေခါက္သံျပင္းသြားသည္၊ အေမက ျမျမေလးၿပံဳးရင္း“မင့္မိန္းမက ကေလးမေလး အိမ္ကို ဟိုေန႔က သြားဆူတယ္ဆို” ဒီသတင္းေတြကိုလည္း အေမၾကား ေနပါလား၊ ဒါ .. ဟိုအေကာင္ ေျပာတာေနမွာ၊ ရည္းစားထိေတာ့ နာသေပါ့ေလ ..ဟင္း၊ ဖြားေအက သူ႔ကို ခ်စ္မွန္းသိလို႔ ခံတန္တန္လုပ္ခ်င္ ေနတာ မင္းေတာ့လား .. ကြာ ။

      “သြားေျပာတာပါ မေျပာလို႔မရဘူးအေမ ခုေခတ္ မိန္းမကေလးေတြက ကဲကဲရယ္ .. သေဘာမတူမွန္းသိလ်က္နဲ႔ မ်က္ႏွာေျပာင္တိုက္ၿပီး အေမ့ဆီ လာလာေနတာကို”

“ဘယ္သူ႔ သမီးလဲ” “ကိုျမင့္ၾကည္ သမီး”  “ေအာ္ ... ျမင့္ၾကည္ သမီး ... ဒါဆို မေရႊရီရဲ႕ ေျမးကိုး”  ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ဆက္ရင္း အေမသည္ အိမ္ဝင္းဝ ဆီ လွမ္းေရာ္ၾကည့္ ေနသည္၊ ဒါမွမဟုတ္ အတိတ္ဆီကို လွမ္းေရာ္ၾကည့္ ေနသည္လား မသိ၊ ေတာ္ေတာ္ႏွင့္ စကားမဆို ထိုေၾကာင့္ ...”ဟုတ္တယ္ အေမ ေဒၚေရႊရီရဲ႕ ေျမးပဲ ... ဒါကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အေမ့ဆီကို သူတို႔လာၾကလိမ့္မယ္ ..လာတိုင္သလိုလိုနဲ႔ သေဘာတူဖို႔ နားေဖာက္ၾကလိမ့္မယ္၊ အေမ တခါတည္း ယတိျပတ္ျငင္းလႊတ္လိုက္” စဥ္းငယ္ၾကာမွ ... “မ်ိဳး႐ိုးေလးကေတာ့ မဆိုးပါဘူးကြယ္ ... ႐ုပ္ရည္ဆိုးလို႔လား” “႐ုပ္က .. အဲ .. ဟို မဆိုးပါဘူး”    “ပညာကေကာ သားရဲ႕” “ဆယ္တန္းႏွစ္ခါက်”ေသစာ ရွင္စာတတ္လ်င္ ေက်ာင္းထြက္ရေသာ သူတို႔ေခတ္ႏွင့္စာလွ်င္ စာတတ္လွၿပီဟု အေမေတြးမည္မွာဧကန္၊ ထိုေၾကာင့္အေမစကား မေကာက္မီ ...  “ဒါေတြေၾကာင့္   မဟုတ္ပါဘူး” “ေရာဂါေတြ ဘာေတြမ်ား ရွိလို႔လား”  “က်န္းမာေရးကလည္း ေကာင္းပံုရပါတယ္”   “စာရိတၲ ညံ့လို႔လား”  အဲ ... ဟို .. ဟို .. နာမည္ပ်က္မရွိပါဘူး “ဒါျဖင့္ မင္းတို႔က ဘာသေဘာမက်တာ လဲ”ေျပာမထြက္၊ တင္မည့္ အေၾကာင္းျပသည္ အေမ့အတြက္ ခိုင္လံုမည္မထင္၊ ဘယ္လိုေျပာရပါ့ဟု စဥ္းစား ခန္းဝင္ေနစဥ္ ...

          “အို ... ဒါေလာက္မြဲေတေနတဲ့ဟာ ေပးစားလိုက္လို႔ကေတာ့ ကြ်န္မသား ေခြးျဖစ္ယံုေပါ့ .. သူ႔တို႔ကေတာ့ အပိုင္ေလ ေရႊဘံုေပၚ စံကိန္းေပါ့ .. ဒါေၾကာင့္ ျမဴဆြယ္ၿပီး အပိုင္ဖမ္း ေနတာ”

        ဇနီးသည္က ပစၥည္းတစ္ခုခု လာယူရင္း ႀကံဳႀကိဳက္ဟန္ႏွင့္ အေမၾကားေအာင္ ဗ်စ္ေတာက္ဗ်စ္ေတာက္ ဝင္ေျပာသြားသည္၊ အေမကေတာ့ ဘာမွ်မေျပာ၊ ပုတီးေလးကို ေခါင္းအံုးေအာက္သို႔ အသာထိုးထည့္လိုက္သည္၊

      ၿပီးလက္ျဖင့္ ဟို .. သည္ စမ္းေန၍ ပန္းေပါင္းစံု ႐ူေဆးဘူးေလးကို ယူကာ အေမလက္ထဲ ထည့္လိုက္သည္။ “အဲဒါဘဲ .. အေမ သူတို႔လာရင္ ...”

အေမက ႐ူေဆးဗူးေလးကို ဖြင့္ေနရာမွ လက္ကာျပလွ်က္ “သားကို အေမေျပာျပရဦး မယ္”    “..... ႏွစ္ေဆာင္ၿမိဳင္အိမ္ႀကီးေပါ့ သားရယ္၊ခု ေမာင္ေက်ာ္ဇံတို႔ ေနတဲ့ဝင္းႀကီးဟာ အဲဒီအိမ္ႀကီးဝင္း ေပါ့၊ပိုင္ရွင္ေတြက “ ဘိုးသာမွင္နဲ႔မယ္ႏွင္းခိုင္”တဲ့၊ အေဝးဆီကို ေမွ်ာ္ရင္း အေမက တိုးတိုး ညင္သာေျပာျပေနသည္၊

       အေမသည္ ယခုလိုေရွးေဟာင္း ေႏွာင္းျဖစ္မ်ားကို ေျပာျပတတ္သလို၊ ဘယ္သူႏွင့္ ဘယ္သူကျဖင့္ ဘယ္လိုေတာ္စပ္ေၾကာင္းကို ေဆြမ်ိဳးစပ္ျပ တတ္သည္၊ ေသြးသားေတာ္မွန္းမသိၾက၍ ရြာသားေတြ စိမ္းၾက၊ ကာၾက၊ ေသြးႀကဲၾကသည္ကိုအေမ မႏွစ္သက္၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီကိုေမာင္ႏွမေတြကို ပံုတိုပါဠ္စမ်ားျဖင့္ ဆိုဆံုးမ ခဲ့သလို ေျမးမ်ားကိုလည္း ပံုျပင္၊ နိပါတ္တို႔ျဖင့္ ပဲ့ျပင္တတ္သည္မွာ အေမ၏  ဝါသနာ သို႔ေသာ္ ယခု ရွစ္ဆယ္ရြယ္မွာေတာ့ ဟိုသည္အေၾကာင္းမ်ားကို သိပ္မေျပာဆိုေတာ့၊ “ကိုယ့္အ႐ိုးကို ခ်ီႏိုင္တံုး က်ိဳးစားမွ” ဆိုကာ ပုတီးစိပ္လ်င္စိပ္၊ မစိပ္လ်င္ေမတၲာပြား၊ မပြားလွ်င္ တရားမွတ္ကာ ေနတတ္ၿမဲ၊ ယေန႔မွာမူ အေမ့မွာေျပာစရာ ေတြရွိေနပံုပင္၊ ထဖို႔ခက္ၿပီ၊ ဟိုအိမ္ေျပးေကာင္”ကို လိုက္ဖမ္းရဦးမည္၊ ဇနီးသည္က ေခါင္းကိုယမ္းျပကာ အမူအရာႏွင့္ ထသြားဖို႔ေျပာေနသည္၊

         ဘယ္သို႔ျပဳရပါ့၊  “ႏြားႏွစ္ရွဥ္းကိုင္ ေတာင္သူႀကီးေတြေပါ့၊ လယ္ေတြ ယာေတြက က်ယ္ဝန္းသလို သားသမီးကလည္း ခုႏွစ္ေယာက္ေတာင္ ေပါက္ဖြားခဲ့တယ္” သားသံုးေယာက္၊ သမီးေလးေယာက္၊ ထိုခုႏွစ္ေယာက္တို႔တြင္ သားႀကီးဩရသ ေမာင္သာေခါင္သည္ ႐ိုးသားသည္၊ အလုပ္က်ိဳးစားသည္၊ ကြမ္းေတာင္ပန္း ေတာင္ကိုင္တို႔ သေဘာက်သည္။ ဥပဓိရွင္ç သမီးရွင္တိုင္း အားကိုးေလာက္သည့္ လုပ္အားရွင္ ေဆးရြက္ႀကီး ခင္းမ်ား၊ ပဲႀကီးခင္းမ်ား၊ ေျမပဲႏွင့္ ေျပာင္ဖူးခင္းမ်ားကို ဦးစီးလုပ္ကိုင္လွ်က္ ဖခင္ႀကီး မ်က္ႏွာလြဲရသည့္ သားႀကီးဩရသပီဘိျခင္း။တေန႔တြင္ေတာ့ ထိုဂုဏ္တို႔ကို ဖံုးကြယ္ပစ္မည့္ သတင္းေတာမီး ျပန္႔လာသည္၊ ရြာေတာင္ေခ်ာင္ထဲက    မီးခ်စ္ယံုမွာ ကိုယ္ဝန္ေပၚသည္ ဆိုသည့္သတင္း၊ ထိုကိုယ္ဝန္၏ အရွင္မွာ ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ ေမာင္သာေခါင္တဲ့။

        ေမာင္သာေခါင္က အေၾကာက္အကန္ျငင္းသည္၊ မိခင္ မယ္ႏွင္းခိုင္က သားစကားကိုယံုသည္၊ ႏွမေတြကလည္း ေမာင္ကိုထိေတာ့ မိန္းမခ်င္းမစာႏိုင္ေတာ့၊ ရန္ေတြ႕ၾကသည္၊ ရန္ေထာင္ၾကသည္၊ “ဒီဟာမေတြ တမင္ေထာင္ဖမ္းတာ”ဟု ဆိုၾကသည္၊ ဖခင္ဖိုးသာမွင္ကေတာ့ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ႏွင့္ ဖက္ျဖဴေဆးေပါ့လိပ္ ႀကီးဖြာလွ်က္။ ထိုကိစၥတြင္ “သူ႔နာလို ရြာတစ္ဝက္၊ ကိုယ့္နာလို ရြာတစ္ဝက္”ဆိုသလို႔ တခ်ိဳ႕ကေတာ့ မိန္းကေလးဘက္ကစကားကို ယံုၾကသည္၊ သူတို႔ျပေသာအေၾကာင္းမွာ မိခ်စ္ယံုုတို႔ သားအမိသည္ ဖိုးသာမွင္ရဲ႕ ယာေတြ ကိုင္းေတြမွာ ေခၚေကာက္ ေပါင္းထိုး အလုပ္သမမ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ တဲ့ ။

        တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး သံုးႏွစ္သံုးမိုး လည္၊ မဂၤလာဦးညမွ အပ်ိဳလူပ်ိဳဘဝကို စြန္႔ၾကၿပီး ႐ိုးေျမက်သက္ဆံုးတိုင္ ေပါင္းသင္းၾကမည့္ ပုဆိုးတန္းတင္ အၾကင္လင္မယား ေျမာက္ၾကသည့္ ထိုေခတ္ ထိုအခ်ိန္ ထိုကာလက ထိုသတင္းသည္ ဆိုးဝါးေသာ သတင္း တခုျဖစ္သည္။

      တဖန္လူကေလးဘက္က မေထာင္းသာေပမင့္၊ မိန္းကေလးမ်ားဘက္အဖို႔မူ ဣေႁႏၵမဲ့သူ အရွက္ သိကၡာနည္းသူအျဖစ္ တန္ဖိုးက်ရသည့္အျဖစ္၊ တန္ဖိုးက်ၿပီဆိုလွ်င္ ရပ္မသံုး ရြာမသံုးေတာ့၊ ဒီလို အျဖစ္မ်ိဳးကို မဆိုထားႏွင့္ လက္ကေလးဆြဲျခင္းခံရလွ်င္ပင္ ထိုသူငယ္မအဖို႔ လာဘ္တိတ္ စန္းမဲ့ျဖစ္ကာ လူေတာ သူေတာမတိုးေတာ့၊ သည္ကာလ ထိုကာလတြင္ မိခ်စ္ယံုသည္ ... ။

      ဆင္းရဲသည့္ဘဝတြင္ စိတ္ဆင္းရဲမႈက ထပ္ဆင့္ဖိစီးလာေတာ့သည္၊ ပစၥည္းမဲ့သည့္ ဘဝတြင္ ဂုဏ္သိကၡာပါမဲ့လာေတာ့သည္၊ တစ္ခုတည္းေသာ အားကိုးရာျဖစ္ေသာ မုဆိုးမ အေမကလည္း “ငါတို႔လို မႀကံဳၾကပါ ေစနဲ႔ ေတာ္” ဟုဆိုကာ ငို႐ံုသာ ငိုတတ္သည္၊ ဘာမွ်မတတ္ႏိုင္၊ “မလွ စုန္းႏိုး” ဆိုသလို အရင္က စုန္းမႀကီး ျပဳစားတတ္သည္ဆိုေသာ အေမသည္ မ်က္ရည္ေတြ သြင္သြင္ စီးတတ္သည္မွလြဲ၍ ဘာမွ်မစြမ္း၊ မိခ်စ္ယံု အခုမွအေမကို စြမ္းေစခ်င္လိုက္တာ၊ ၿပီး ... ရက္စက္သူကို ... ။

      သို႔ျဖင့္ တစတစ မိခ်စ္ယံု၏ ကိုယ္ဝန္သည္ လရင့္ ရက္ေစ့၍ သားကေလးကို ဖြားျမင္ေလေတာ့သည္။ဆင္းရဲႏံုခ်ာလွသည့္ မိခ်စ္ယံု၏ မီးေနခန္းမွာ သူတို႔အိမ္ဝင္းထဲမွ အုပ္ကိုင္းေနေသာ ကင္းမြန္း႐ံုႀကီး၏ ေအာက္မွာ ...။

       ထို႔ေန႔တြင္ ႏွစ္ေဆာင္ၿပိဳင္အိမ္ႀကီး၏ေအာက္ ဧည့္ခန္းမွာေတာ့ ဖိုးသာမွင္က  “ကဲ... ရွင္ႏွင္းခိုင္ေရ တို႔ ရြာေတာင္ပိုင္း သြားၾကဆိုရဲ႕” ဟု ဆိုလိုက္ေတာ့ သားသမီးမ်ားႏွင့္ ေဆြမ်ိဳးဉာတိေတြက ဝိုင္းဝန္းကန္႔ကြက္ ၾကေတာ့သည္၊ ဒီေတာ့ ဖိုးသာမွင္က “ေအး... တို႔လည္း အဲဒါကိုစဥ္းစားေနခဲ့တာ ရြာဦးတိုက္ေက်ာင္းဆရာေတာ္ကို ေမးေလွ်ာက္ၾကည့္ရေသး၊ လက္စသတ္ေတာ့ လူေတြဟာ ေရႊေတြ ေငြေတြ လယ္ယာ ကိုင္းကြ်န္းေတြမွ တန္ဖိုးရွိတယ္ ထင္ၿပီး လူက်တန္ဖိုးရွိတယ္ မထင္ၾကဘူး၊ ေရႊçေငြ သက္မဲ့ေတြက် တ႐ိုတေသထားၾကၿပီး လူသားတန္ဖိုးက် တန္ဖိုးထားရ ေကာင္း မွန္း မသိၾကဘူး၊ တို႔အျဖစ္ကလည္း ဒါမ်ိဳးပဲလကြယ္ .. ။

        “ဒါနဲ႔ က်ဳပ္သားကိစၥနဲ႔ ဘာဆိုင္လို႔လဲ ကိုသာမွင္ရဲ႕”

 “ဆိုင္ပါေသာ္ေကာ ေက်ာင္းအမရယ္၊ တို႔လည္းအဲဒီလိုထင္ၿပီး သူတစ္ပါးကိုမတူမတန္ စည္းကန္႔ခဲ့ၾကသမႈတ္လား၊ တကယ္ဆို လူကမွ “ႀကိဳးစားက ဘုရားျဖစ္” ႏိုင္သတဲ့၊ ညည္းတို႔ေရႊေတြçေငြေတြက ဘာျဖစ္ႏိုင္မွာတုန္း၊ဒါေၾကာင့္ လူကမွ တကယ္တန္ဖိုး ႀကီးတာကြဲ႕၊ ဒီမယ္ ညည္းတို႔ၿမဲၿမဲမွတ္ထား ဘယ္သူမွ ေမြးကတည္းက သူေ႒းေလးသူၾကြယ္ေလးရယ္လို႔ ေမြးလာတာမဟုတ္ဘူး၊ လူအျဖစ္ပဲ ေမြးလာတာ တို႔မ်ားရဲ႕ မႏၱေလးဆရာေတာ္ျပဳတဲ့ က်မ္းထဲမွာ လူဘဝဆိုတာ ရခဲတဲ့ တကယ္ “နဂိုတန္ဖိုး”၊ သူေ႒းတို႔ ဘာတို႔ဆိုတာ ကိုယ္ႀကိဳးစားမႈရဲ႕ အရိပ္ “အပိုတန္ဖိုး”တဲ့၊

      ခုေတာ့တို႔က  “အပိုတန္ဖိုး”ေတြကို အထင္တႀကီးရွိၿပီး “နဂိုတန္ဖိုး”ကိုက်ေတာ့ ရွိတယ္လို႔ေတာင္ မထင္ခ်င္ၾကဘူး။ ‘အဘကလည္း ဘာတန္ဖိုးေတြ ညာတန္ဖိုးေတြထားပါ ခုဟာက မဟုတ္ဘဲနဲ႔ က်ဳပ္တို႔ေမာင္ကလွည္းက်ိဳးထမ္းရမွာလား” ‘တယ္ခက္တဲ့ သမီးႀကီးဘဲ .. အဘက မဟုတ္ဘဲနဲ႔ ကိုယ့္သား ဆင္းရဲေစ၊ သူ႔ေသြး ခ်မ္းသာေစျပဳပါ့ မလားကြယ္ .. ခုဟာက စံုစမ္းေစ့ငုၿပီးပါၿပီ’

    ဒီမွ်သာ ဖိုးသာမွင္ေျပာလိုက္သည္။ ေျပာင္းဖူးခင္းေစာင့္သည့္ လင့္စင္ရိပ္က ႐ုတ္တရက္ဆံုလိုက္ရေသာပံုရိပ္ေဟာင္းသည္ တင္ျပဖို႔မဖြယ္ရာ၊ အေၾကာင္းျပသည္ လံုေလာက္ç ေလာက္ၿပီထင္၍ ဖိုးသာမွင္ အသာအယာထလိုက္ကာ ...”ကိုင္း .. ရွင္ႏွင္းခိုင္ လာေဟ့၊ တို႔ တန္ဖိုးထားရမည့္ အရာေလးတစ္ခုေတာင္ တိုးလာၿပီတဲ့ အဲဒီကိုသြားေခ်စို႔ရဲ႕” ထိုေန႔ ညေနေစာင္းတြင္ တရြာလံုး အံ့အားသင့္ဖြယ္ျမင္ ေတြ႕ရသည္ကား ...

        ‘ေရွ႕က ဖိုးသာမွင္က ကေလးပိုက္လို႔ မယ္ႏွင္းခိုင္က ေခြ်းမရဲ႕အဝတ္ထုပ္ရြက္လို႔ မိခ်စ္ယံုက နႏြင္းေတြအထိန္သားႏွင့္ ေနာက္ကလိုက္လို႔ ႏွစ္ေဆာင္ၿမိဳင္ အိမ္ႀကီးဆီ ျပန္လာၾကသတဲ့’

       အေမစကားကို လက္စသတ္လိုက္သည္၊ ကြ်န္ေတာ့္ အေတြးကမူ လက္စမ သတ္ႏိုင္ေသး၊ အေမ့ကို အံ့ဩစြာေငးၾကည့္ေနမိသည္၊ အေမ၏ မီးခိုးေရာင္သန္း မ်က္ဝန္းေလးေတြသည္ တစ္စံုတစ္ခုျဖင့္ စြတ္စိုကာ ေတာက္လက္ေနၾကသည္၊ ကြ်န္ေတာ့္ မ်က္လံုးတို႔တြင္လည္း တစ္စံုတစ္ခုကို အေမျမင္ႏိုင္မည္လားမသိ၊ အိပ္ယာဆီ တိုးေရြ႕ရင္း..”အဲဒီ ဖိုးသာမွင္ဆိုတာ ငါ့သားရဲ႕ အဘိုးႀကီးကြယ့္”

     ေျပာစရာစကား ကြ်န္ေတာ့္မွာမရွိေတာ့ပါ၊ ထိုေျပာစရာ စကားမရွိျခင္းအေၾကာင္းကို အေမသေဘာေပါက္တန္ေကာင္းပါရဲ႕ အိပ္ယာေပၚ လွဲရန္ျပင္ေနေသာ အေမ့ကို ေဖးမçေပးလိုက္သည္၊ အေမက ...” အဲဒီ မခ်စ္ယံု ဆိုတာကလဲ ....?

အေမလည္ျပန္ေရာ္ရမ္းၾကည့္ရာ အိမ္၏ ပုဏၰကြယ္ဆီမွ ေရြ႕လ်ားမႈေၾကာင့္ မေတာ္တဆထိခိုက္သံ တစ္ခုကို ၾကားလိုက္ရသည္။

ကံထြန္းသစ္

(ႏိုဝင္ဘာလ - ေရႊအျမဳေတ႐ုပ္စံု မဂဇၢဇင္း - ၂၀ဝ၈ ခုႏွစ္)

Views: 80

Comment

You need to be a member of ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺 to add comments!

Join ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺

ဆင္ျခင္ဖြယ္ လိုက္နာဖြယ္ရာ ၾသ၀ါဒ စကားမ်ား

ေျပာမွ သိ၊ ထိမွ နာ၊ သာမွ ေန၊    ေသမွ ခင္၊ လူတြင္ မက်င့္ရာ။ 

သူေတာ္ဆည္းကပ္၊ ျမတ္တရားနာ၊

ေလ်ာ္စြာအက်င့္၊ မဂ္ဖိုလ္ခြင့္၊ ရလင့္ဧကန္သာ။
(မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္)

မိုက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ပဲခံရတာ။
လိမၼာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ပဲစံရတာ။
မယံုခဲ့ရင္ေတာင္
မိုက္မၾကည့္နဲ့ လိမၼာပါ။
(ဓမၼဒူတ အရွင္ေဆကိႏၵ)

ယံုၾကည္ထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ ရိုးသားရမည္။
အားကိုးထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္။
ေလးစားထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ စင္ၾကယ္ရမည္။
(ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ)

ေရေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အညစ္အေၾကးကို
ေရႏွင့္သာ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးေၾကာႏိုင္သလို
စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ
အညစ္အေၾကးကို
စိတ္ႏွင့္သာလွ်င္ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးေၾကာႏိုင္ပါ၏။
(ဗုဒၶ)

ဓေမၼာဟေ၀ ရကၡတိ ဓမၼစာရီ
တရားေစာင့္ေသာသူကို တရားကျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္ေပး၏။ (ဗုဒၶ)

အသက္ရွင္ဖို့စားပါ။ စားဖို့သက္သက္ အတြက္ေတာ့ အသက္ရွင္ မေနပါနဲ့။ အမ်ားအတြက္ သာသနာအတြက္ လုပ္စရာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။

သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ေကာင္း

သူေတာ္လာေအာင္ ကိုယ္ကေကာင္း
ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္း။
သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ေကာင္း
သူမေတာ္လဲ ကိုယ္ကေကာင္း
ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္း။

သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ေကာင္း

သူမေကာင္းလည္း ကိုယ္ကေတာ္ 

သူမေတာ္လည္း ကိုယ္ကေကာင္း

ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္း။
သူေတာ္ေကာင္းေလးျဖစ္ေစခ်င္ စိတ္ထားလွဖို႔ျပင္
သတိယွဥ္တယ္ သစၥာသံုး ဒါမွ အျမတ္ဆံုး။

ကတညတ ကတေ၀ဒီ
ေက်းဇူးတရားကိုသိျခင္း
ေက်းဇူးတရားကို ျပန္လည္ေပးဆပ္ျခင္းသည္ မဂၤလာမည္ပါ၏။
(ဗုဒၶ)

အတိတ္ကိုေတြး၊ မေဆြးနဲ့
အတိတ္ဆိုတာ ျပန္မလာဘူး။
အနာဂတ္ကိုမွန္းဆ မလြမ္းတနဲ့
အနာဂတ္ဆိုတာမေသခ်ာဘူး။
ပစၥဳပန္မွာ လုပ္သင့္ရာ၀ယ္
ပညာလံု႔လ အသံုးခ်လွ်က္
ဘ၀တန္ဖိုး အားမာန္ကိုး၍
ျမတ္ႏိုးၾကည္ျဖဴ အရယူေလာ့။
(ေဒါက္တာ အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ)

ၾကီးျမတ္သူတို႔ေနရာ

ၾကီးျမတ္သူဟူသမွ်တို႔ 

ယူၾကသည္႔ ျမတ္ေနရာ။ 
ေရွာင္တခင္ခုခ်က္ခ်င္း 
လွ်င္းမရပါ။ 
မ်ားသူတို႔အိပ္ေနရာ 
ညခါပင္ သူမနား 
အျမင္႔ကို သူျမင္လို႔ 
သူအစဥ္ႏွစ္ဆတိုးလုိ႔ရယ္ 
ၾကိဳးကုတ္ေလသား။

(ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပသာသနာျပဳ  အရွင္ဥာဏိက-ေျမာင္းျမ)

သူတစ္ဖက္သား၊မ်က္မာန္ပြါးေသာ္ တရားမကြာ၊ထိန္းေစာင့္ကာျဖင့္

ေမတၱာႏွလံုး၊ကိုယ္ကသံုးလွ်င္ အရွဳံးဘယ္မွာရွိခ်ိမ့္နည္း။
(မင္းကြန္း ဆရာေတာ္)

 

 

ျမန္မာဝက္ဆိုက္ ဘေလာ့မ်ား                 လမ္းညႊန္

(ပံုေပၚတြင္ ႏွိပ္၍ မူရင္း ေနရာသို႔ သြားေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါသည္။)

 


picoodle.com






    ျမန္မာ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ား စုစည္းရာ (၁)

 

    ျမန္မာ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ား စုစည္းရာ (၂)

 

 

 

Click to play this Smilebox slideshow
Create your own slideshow - Powered by Smilebox

    "ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား "

Birthdays

There are no birthdays today

Members

© 2021   Created by ukkmaung.   Powered by

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service