ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺

Chong Li, Taiwan R.O.C

ခြက္ပဲ့့ေလး တစ္လံုး 一只破碗

ခြက္ပဲ့့ေလး တစ္လံုး  一只破碗

ဒီပံုျပင္ကို အဂၤလိပ္လို ဖတ္ဖူးသူလည္း ရွိၾကပါလိမ့္မယ္။ ျမန္မာလို ဘာသာျပန္ဖူးသူလည္း ရွိေကာင္းရွိမယ္။ ခပ္ဆင္ဆင္ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးလည္း ရွိလိမ့္မယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္မဖတ္ဖူးတာေလးကို ရင္ဘတ္နဲ႔ထပ္တူ ျပန္ခံစား လိုက္ပါတယ္။

ဘြားအိုတစ္ဦးဟာ တုန္ခ်ည့္ခ်ည့္လက္အစံုနဲ႔ အနားပဲ့ ပန္းကန္တစ္လံုးကို ေကာက္ယူလိုက္ျပီး သက္ျပင္းအခါခါ ခ်ေနမိတယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၂ ႏွစ္ကစျပီး ေခြ်းမျဖစ္သူက ဒီအနားပဲ့ ပန္းကန္နဲ႔ပဲ အဘြားအိုကို ထမင္းထည့္ ေကြ်းခဲ့တာျဖစ္တယ္။ ေကြ်းတဲ့ဟင္းက အခ်ဥ္တည္ထားတဲ့ ဟင္းရြက္တစ္ခ်ဳိ႕ျဖစ္ျပီး စားပဲြဝိုင္းမွာ ထမင္းအတူ မစားေစခဲ့ဘူး။ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္တိုင္း အဘြားအိုဟာ ကိုယ့္အခန္းထဲမွာ အဟာရမရွိတဲ့ အစာတစ္ခ်ဳိ႕နဲ႔ အထီးက်န္မႈေတြကိုပဲ ဝါးမ်ဳိေနခဲ့ရတယ္။

ခ်ေကြ်းတဲ့အစာကို စားျပီး အဘြားအိုဟာ မျမင္မစမ္းနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲ သြားျပီး ကိုယ္စားတဲ့ ခြက္ပဲ့ကို ေဆးေက်ာရျပန္တယ္။ ဒါဟာ အဘြားအိုရဲ႕ ေန႔စဥ္အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ေခြ်းမက ဘယ္ေတာ့မွ အဲဒီခြက္ပဲ့ကို ေဆးေက်ာ မေပးခဲ့ဘူး။

“ေမေမ.. ဘြားဘြားက မ်က္စိလည္း မျမင္ေတာ့ဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ပန္းကန္ကို ေဆးမေပးရတာလဲ။ ပဲ့ေနတဲ့ ပန္းကန္ကို ဘာျဖစ္လို႔ အသစ္မလဲေပးတာလဲ?”

အေမကို ေမးေနတဲ့ ေျမးမေလးရဲ႕ အသံကို အဘြားအို ၾကားလိုက္မိတယ္။

“ကေလးက ကေလးေနရာမွာ ေနစမ္း။ အသက္ ၇ဝေက်ာ္ မ်က္စိကန္းေနတဲ့ အဘြားၾကီးကို အိမ္ေပၚ တင္ေကြ်းထားတာ မလံုေလာက္ေသးဘူးလား? သူစားတဲ့ခြက္ကို ငါက ေဆးေပးရဦးမွာလား? အဲဒီခြက္သံုးလို႔ ရေသးတာပဲ ဘာအသစ္လဲေနစရာ လိုလို႔လဲ။ အသစ္လဲေပးလို႔ မျမင္မစမ္းနဲ႔ က်ကဲြသြားရင္ ထပ္ဝယ္ေပးေနရဦးမယ္။ ပိုက္ဆံက အလကား ရတာမဟုတ္ဘူး” အသံျမင့္ျပီး ေျပာတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕စကားကို အဘြားအို အလြတ္ရလုနီးေနပါျပီ။ မ်က္စိေထာင့္က စိမ့္ထြက္လာတဲ့ မ်က္ရည္ကို အဘြားအို ပြတ္သုတ္လိုက္တယ္။

အဘြားအေပၚ ဆက္ဆံတဲ့ အေမရဲ႕အျပဳအမႈကို သမီးျဖစ္သူက မၾကည့္ခ်င္ေပမယ့္ ျပန္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။ အိမ္မွာရွိတဲ့ သူေတြအားလံုး အေမ့စကားကို နာခံၾကရတယ္။ အေဖျဖစ္သူကလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပါပဲ။ အေမ့မ်က္ႏွာ အရိပ္အကဲနဲ႔ ရွင္သန္ေနရသူျဖစ္တယ္။

ပန္းကန္ေဆးျပီး အျမင္အစမ္းနဲ႔ ကိုယ့္အခန္းထဲ အဘြားအို ျပန္ဝင္ခဲ့ျပီး ကုတင္ေပၚ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။ ေျမးမေလးက အဘြားေနာက္ လိုက္ဝင္လာျပီး “ ဘြားဘြား .. ေမေမကို မမုန္းဘူးလားဟင္” လို႔ေမးလိုက္တယ္။

“ေျမးေလးရယ္... အဘြားက နာတာရွည္ ေရာဂါသည္ လူပိုတစ္ေယာက္ပါ။ ထမင္းတစ္လုပ္ စားခြင့္ရတာပဲ ျပည့္စံုေနပါျပီ။ အမုန္းဆိုတာ မရွိသင့္ဘူး။ ေျမးေမေမ တတြတ္တြတ္ရြတ္တာကို ဒီႏွစ္ေတြအတြင္းမွာ အဘြားက်င့္သားရေနပါျပီ” ေျမးကို ေျပာေနတဲ့ စကားသံေတြထဲမွာ အဘြားအိုရဲ႕ ျပင္းသက္ခ်က္သံက မသိမသာ ေရာေနတယ္။

“ဟဲ့ .. ဒီေကာင္မ.. ဘယ္သြားေနတာလဲ? ကိုယ့္အခန္းထဲ ဝင္ေနစမ္း” ေခြ်းမရဲ႕ ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ ေျမးမေလး အဘြားအိုအနားက ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ကုတင္ေပၚ အဘြားအို လဲခ်လိုက္တယ္။ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္လား မသိ အဘြားအိုအတြက္ ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္တဲ့ညေတြ နည္းလာခဲ့တယ္။ ကုတင္ေပၚ လဲေလ်ာင္းရင္း သြားေလသူ အဘိုးအိုကို သတိရလိုက္မိတယ္။

အဘိုးအိုက ကုမၸဏီတစ္ခုက ပိုင္ရွင္ျဖစ္တယ္။ သားက အဲဒီကုမၸဏီက မန္ေနဂ်ာျဖစ္ျပီး ေခြ်းမက စာရင္းကိုင္ျဖစ္တယ္။ ကုမၸဏီတစ္ခုထဲမွာ လုပ္တဲ့ သားနဲ႔ ေခြ်းမတို႔ ခ်စ္ၾကိဳက္ညားခဲ့ၾကတယ္။ ေခြ်းမက လက္ထပ္ျပီးစမွာ ေယာကၡမကို ရိုေသကိုင္းရိုင္းသလို မယားဝတၱရားလည္း ေက်ပြန္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သားျဖစ္သူက မယားကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ဘာမဆို အေလ်ာ့ေပးခ်င္တယ္။ မယားေျပာသမွ် ေခါင္းညိတ္ နာခံသူျဖစ္ခဲ့တယ္။

မျမင္ႏိုင္တဲ့ ကံၾကမၼာရိုင္းကို ဘယ္သူေရွာင္လဲြလို႔ ရႏိုင္မလဲ? အဘိုးအို ဦးေႏွာက္ေသြးေက်ာျပတ္ ေသဆံုးသြားျပီးေနာက္ ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ မိသားတစ္စုထဲ ၾကမၼာဆိုးက ဝင္ေရာက္ခဲ့တယ္။ အဘိုးအို ဆံုးျပီးမၾကာဘူး အဘြားအိုရဲ႕ မ်က္လံုးကြယ္ခဲ့ရတယ္။ ပိုဆိုးတာက လိမၼာတယ္ဆိုတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ ဗီဇရုပ္ေပၚလာတာပါပဲ။ မ်က္မျမင္ အဘြားအိုကို ျပဳစုရတာ တာဝန္တစ္ခုလို႔ ထင္မွတ္ျပီး အျပစ္ရွာလာခဲ့တယ္။ အဲဒီကစလို႔ နဂိုကတည္းက အေမွာင္ေပ်ာက္ေနသူ အဘြားအိုဟာ ေမွာင္မဲမဲ ကိုယ့္အခန္းငယ္ထဲမွာပဲ အထီးက်န္စြာ ရွင္သန္ခဲ့ရတယ္။

အဘြားအို အနားမွာ ရွည္လွ်ားတဲ့ ေန႔ရက္ေတြနဲ႔ ခြက္ပဲ့ေလးတစ္လံုးက လဲြရင္ ေနေရာင္ျခည္၊ ရယ္ေမာသံ ကင္းမဲ့ေနခဲ့တာ ရက္ေပါင္း ၇ဝဝေက်ာ္ ရွိေနခဲ့ပါျပီ။

စစစစစစစစစစစစစစစစစစစ စစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစစ


ေနအိမ္မွာ က်င္းပမယ့္ ညစာစားပဲြအတြက္ သားနဲ႔ေခြ်းမ အလုပ္မ်ားေနခဲ့ၾကတယ္။ ဧည့္သည္ေတြ မလာခင္မွာ ေခြ်းမက သားကို “ ခဏေန ဧည့္သည္လာရင္ အျပင္မထြက္ခဲ့ပါနဲ႔လို႔ ရွင့္အေမကို မွာထားအုန္း.. ဒီေန႔လာမဲ့ ဧည့္သည္ေတြက လူၾကီးလူေကာင္းေတြ.. မ်က္ကန္းအဘြားၾကီးေၾကာင့္ ကြ်န္မ အရွက္မကဲြေစနဲ႔၊ ရွင့္နာမည္ မပ်က္ေစနဲ႔ေနာ္” လို႔ မွာတယ္။ မယားစကား နာခံသူသားမွာ ဘာမွေစာဒက မတက္ရဲခဲ့ဘူး။ ဧည့္သည္ေတြ မျပန္မခ်င္း အစာအိမ္ ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ အခန္းထဲမွာပဲ အဘြားအို ေအာင္းေနခဲ့ရတယ္။ အားလံုးျပီးစီးမွ ထမင္းက်န္ဟင္းက်န္ ထည့္ထားတဲ့ ခြက္ပဲ့နဲ႔ အေမ့အခန္းထဲ သားဝင္လာခဲ့တယ္။

ခုတစ္ေလာ ျမိဳ႕မွာေက်ာင္းတက္ေနတဲ့ သားအၾကီး ေက်ာင္းပိတ္လို႔ အိမ္ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ သားကိုခ်စ္တဲ့ အေမတို႔ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း သားအတြက္ အသား၊ ငါး ဟင္းမ်ဳိးစံုကို ကိုယ္တိုင္ခ်က္ေကြ်းေတာ့တယ္။

“ရျပီ.. ေမေမရဲ႕ သားဒီေလာက္ မစားႏိုင္ဘူး” သားပန္းကန္ထဲ ဟင္းေတြထည့္ေပးေနတဲ့ အေမကို သားက ေလသံနဲ႔ “ေမေမ .. ဘြားဘြားကိုလည္း သားတို႔နဲ႔ အတူတူစားခိုင္းပါလား? သားတို႔ မိသားစု လက္စံု စားၾကရေအာင္ေလ” လို႔ ေတာင္းဆိုလိုက္တယ္။

“သူက ကန္းေနျပီ အျပင္ထြက္စားဖို႔ အဆင္မေျပဘူး။ ဘယ္နားစားစား အတူတူပဲေလ သား။ အခန္းထဲမွာစားတာ သူက်င့္သားရေနပါျပီ”

အဘြားအေပၚထားတဲ့ အေမရဲ႕ သေဘာထားကို ေျပာင္းလဲဖို႔ သူဆံုးျဖတ္လိုက္မိတယ္။

နနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန နနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနနန


သူငယ္ခ်င္းဆီက ရခဲ့တဲ့အၾကံ အဘြားကို ေျပာျပေတာ့ အဘြားက ပ်ာပ်ာသလဲ ျငင္းတယ္။

“သားတို႔က ဘြားဘြားေကာင္းဖို႔အတြက္ပါ သားတို႔ေျပာသလိုသာ လုပ္ပါ ဘြားဘြား” လို႔ ေျမးအၾကီးက ေတာင္းဆိုတယ္။

“ဆရာမက ေျပာတယ္ “လူၾကီးမိဘေတြကို ရိုေသေလးစားရမယ္” တဲ့။ ေမေမ လုပ္ပံုက မဟုတ္ေသးဘူး။ ဘြားဘြားကို သူဒီလို မဆက္ဆံသင့္ဘူး။ သမီးတို႔ ေျပာသလို လုပ္ပါေနာ္ ဘြားဘြား” ေျမးမေလးက ဝင္ေထာက္ျပန္တယ္။

“ကိုယ့္ကို မရိုေသတဲ့ ေခြ်းမတစ္ေယာက္ကို ဘြားဘြားလက္ခံႏိုင္ေပမယ့္ ေယာကၡမကို မရိုေသတဲ့ မိခင္တစ္ေယာက္ကို သားတို႔ မလိုလားဘူး။ သားတို႔ ေျပာသလို လုပ္ပါေနာ္ ဘြားဘြား” အတင္းေတာင္းဆိုေနတဲ့ ေျမးကို အဘြားအို ေခါင္းညိတ္မိလိုက္တယ္။

ညစာ ထမင္းစားဝိုင္းမွာ ထံုးစံအတိုင္း အဘြားအို မပါဝင္ခဲ့ဘူး။ ေျမးၾကီးက တိုင္ပင္ထားတဲ့အတိုင္း ေၾကြဇြန္းတစ္ေခ်ာင္းကို ၾကမ္းျပင္ေပၚ မသိမသာ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ဇြန္းကဲြစေတြက ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ျပန္႔လို႔... ဇြန္းက်သံေၾကာင့္ အဘြားအိုဟာ တုန္တုန္ရီရီနဲ႔ ခြက္ပဲ့ေလးကို ကိုင္ျပီး အခန္းထဲကေန ထြက္လာခဲ့တယ္။ ဒါကို ေခြ်းမက ျမင္ေတာ့ အဘြားအိုကို ေအာ္ဟစ္လိုက္တယ္။

“ဘာျဖစ္လို႔ ထြက္လာရတာလဲ? အခုခ်က္ခ်င္း ျပန္ဝင္စမ္း”

ေခြ်းမရဲ႕ ေအာ္သံကိုၾကားေတာ့ အဘြားအိုဟာ လက္ထဲက ခြက္ပဲ့ကို လြတ္ခ်လိုက္တယ္။ ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်သြားတဲ့ ခြက္ကဲြသံထက္ ေခြ်းမရဲ႕ အသံက ပိုက်ယ္ေလာင္ ေနပါတယ္။

“ၾကည့္စမ္း .. ဒီအဘြားၾကီး ကိုယ့္ခြက္ကိုေတာင္ ပစ္ခ်ရဲတယ္။ ေအး.. ဒီည ထမင္းစားရဖို႔ မစဥ္းစားနဲ႔ေတာ့”

အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေျမးၾကီးက “အဘြားကလဲကြာ.. ပန္းကန္ကို လုပ္ခဲြလိုက္ရတယ္လို႔။ ဒါထမင္း ထည့္စားတဲ့ ပန္းကန္ေလ အဘြားရဲ႕” ေျပာရင္းဆိုရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚ က်ေနတဲ့ ပန္းကန္စကို ေကာက္ယူျပီး အေမဖက္ကို အသံျမင့္ လွည့္ေျပာလိုက္တယ္။

“ေမေမ စိတ္တိုတယ္ ဆိုရင္လည္း တိုသင့္တယ္ ဘြားဘြား။ ဒီပန္းကန္က အရမ္းအေရးပါတာ။ ဒီပန္းကန္ကို အဘြားလုပ္ကဲြလိုက္ရင္ ေနာင္ေနာက္ ေမေမအိုလာတဲ့အခါ ေမေမ့ကို သားတို႔ ဘာပန္းကန္နဲ႔ ထည့္ေကြ်းရမလဲ?”

သားရဲ႕စကားကို ၾကားျပီး အေမမွာ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ဘဲ ေခါင္းကိုသာ ငုံ႔ထားမိတယ္။ အဲဒီေနာက္ ထမင္းစားပဲြဝိုင္းကေန မသိမသာ ထသြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ ေခြ်းမရဲ႕ အျပစ္တင္သံကို အဘြားအို မၾကားခဲ့ရေတာ့ဘူး။ အဘြားအိုအေပၚထားတဲ့ ေခြ်းမရဲ႕ အျပဳအမႈေတြလည္း ေျပာင္းလဲလာခဲ့တယ္။ မိသားတစ္စုရဲ႕ မနက္ျဖန္တိုင္းဟာ ေနေရာင္ျခည္ေတြနဲ႔ ေႏြးေထြးလာခဲ့ပါတယ္။

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

မူရင္း ေရးသားသူ (Huang Shi Shou) 黃詩愁
မူရင္းလင့္ http://www.epochtimes.com/b5/6/3/12/n1252142.htm

一只破碗

這是一則發生在近二十年前的真人真事,文中當事人已改化名。

 

林老太太伸出手,摸索著慢慢地捧起那只缺了口的碗,不禁又暗自嘆了口氣。兩年多來,兒媳婦總是以這只破碗盛飯給她吃,而下飯的菜,離不了蘿蔔乾或醬瓜,又不許她上餐桌,所以每到用餐時刻,只能在自己房裡,咀嚼那份無助和寂寞。

吃完飯,林老太太顫巍巍地又摸索到廚房,倒了半碗開水喝,然後再杓了瓢水,洗那只破碗。這是她餐後的工作,因為兒媳婦是從不洗那只破碗的。

「媽,奶奶眼睛看不見,為什麼不能幫她洗碗?那碗破了,怎麼不換一只呢?」林老太太聽見小孫女珮芬對她媽媽說的話。

「小孩子懂什麼?她七十多歲,又瞎了眼,在家吃閒飯,已夠我煩了,還要洗她的碗?」兒媳婦又提高嗓門說:「有那只碗就好,換什麼?她看不見,如果摔破了,又得再買,錢可不是好賺的。」林老太太雖然聽慣了兒媳婦的冷嘲熱諷,但免不了拭了一下眼角的淚珠。

年僅十四歲的珮芬看不慣母親對奶奶的態度,可是她不敢頂撞,因為在家裡母親有無上的權威,就連她父親林文山也得看母親的臉色行事,否則整個家庭必鬧得雞犬不寧。

林老太太把碗洗後擱在紗櫥內,又摸索著回房。屁股剛捱上床沿,珮芬躡著腳走了進來,她偎在奶奶懷裡,輕聲說:「奶奶,您恨不恨媽媽?」

林老太太癟著嘴說:「奶奶已是風燭殘年了,有口飯吃就該滿足了,不該有恨,何況多年來也已習慣了妳媽媽的嘀咕。」話是這麼說,但林老太太還是嘆了口沉重的氣。

「小芬啊!妳野到哪兒去了?還不快去睡覺。」兒媳婦的尖嗓又拉開了。

珮芬走後,林老太太在床上躺了下去。上了年紀的人睡眠時間都很短,白天又睡不著,只好躺著打發單調的時刻,不禁想起了老伴。

林老太太的老伴是一家公司的負責人,由於經營得法,錢是賺了不少。而林文山就在父親的公司裡當經理,兒媳婦則是公司的會計小姐。由於林文山是小開,長得也不賴,日久生情,就這樣兩人結了婚。

兒媳婦娶過門後,倒也懂得相夫教子,侍奉公婆,還算不錯。但林文山個性懦弱,對老婆百依百順,大氣也不敢喘一口。倆老看在眼裡,也不好說什麼,人家夫妻恩愛,做父母的總不能嫉妒。

日子就這麼樣過去了,兩年前林老先生突然因腦溢血,一命嗚呼。於是順理成章的林文山成了公司的負責人,也繼承了一筆不算少的財產。

人說福無雙至,禍不單行,就在林老先生逝世後不久,林老太太的眼睛也瞎了,更糟的是兒媳婦變得苛薄、跋扈、不孝,甚至把婆婆當做累贅,從此林老太太便在黑暗中殘喘苟活。兩年了,好漫長的時光,而那只破碗,也陪伴林老太太渡過了七百多個沒有陽光和歡笑的日子。

幾個月前,林文山在家裡舉辦一個宴會,宴請一些業務上有來往的客戶。客人未來到前,兒媳婦一再對林文山說:「待會客人來時,告訴妳媽,要她待在房裡,千萬別出來,今天請的都是有體面的人,別讓那瞎眼的老太婆丟人現眼,有損你的名譽,又影響生意。」

林文山唯唯諾諾,惟命是從。於是林老太太只得餓著肚皮,孤伶伶地在呆坐房裡嘆氣。直到宴會散後,林文山才捧著那盛著殘羹剩菜的破碗進來。雖然早過了用餐時刻,但有得吃總比餓肚子強。

林 文山的十九歲兒子宗華終於放暑假回家了。晚餐時,他母親又是魚又是肉,大塊大塊的直往兒子碗裡堆。宗華嚷著:「夠了!夠了!媽,我吃不了那麼多。」然後轉 頭對母親輕聲說:「媽,可不可以也請奶奶她老人家出來,我們全家一起用餐?」他母親嚥下口飯,說:「她瞎了眼,什麼都不方便,在哪兒吃都是一樣,而且她也 習慣了在房裡吃。」可是宗華明白母親的心理,他暗自決定想辦法改變母親對奶奶的態度。

不久,宗華有個摯友來訪,聰明的他為他們想出了一個辦 法。當兄妹倆偷偷地把這個辦法告訴奶奶時,林老太太不敢答應。宗華急著說:「我們是為您好,您就照著做吧!」珮芬也說:「老師告訴我們『百善孝為先』,媽 實在太不該了,您答應吧!」宗華接著說:「奶奶,您能容忍一個不孝的媳婦,可是我們卻不願有個對婆婆不孝的母親。奶奶,就這麼決定了。」林老太太終於勉強 的點了頭。

那個週末用晚餐時,照例見不到林老太太的影子。當宗華讓一根湯匙掉落,碎片散了一地時,林老太太懷著一顆忐忑的心,摸索著到飯廳。宗華的母親看到,立即叫了起來:「妳出來幹什麼?還不給我回房裡去!」此時,林老太太的手一鬆,那只破碗掉到地上全砸碎了。

兒媳婦高八度的嗓子立刻響了起來:「妳要死了!敢把碗摔破,今晚妳別想吃飯了!」

珮 芬離開飯桌,拖了把椅子給奶奶坐。宗華則對林老太太說:「奶奶,你真是越老越糊塗了,怎麼把碗摔破了?那是吃飯的工具啊!」他轉過頭,發現母親正看著自 己,於是彎腰拾些碎片,攤在手上站起來,提高聲音說:「難怪我媽會生氣,要知道這只碗很重要,如今您摔破了,日後我媽年老時,我用什麼給她盛飯?」

默不作聲的林文山偷偷看了老婆一眼,發現她杏眼圓睜、怒目而視,隨即低下頭輕喟一聲,默默地離開飯廳。

此後,林老太太沒再聽到兒媳婦的吆喝聲,也不必獨自待在房裡吃飯,而手中捧著的是一只簇新的磁碗。從此,兒媳婦的態度改變了,全家也和樂起來了。◇

作者﹕黃詩愁

(http://www.dajiyuan.com)

Views: 153

Comment

You need to be a member of ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺 to add comments!

Join ရတနာ၀ါသ ဘုရားေက်ာင္း 華緬 三寶寺

ဆင္ျခင္ဖြယ္ လိုက္နာဖြယ္ရာ ၾသ၀ါဒ စကားမ်ား

ေျပာမွ သိ၊ ထိမွ နာ၊ သာမွ ေန၊    ေသမွ ခင္၊ လူတြင္ မက်င့္ရာ။ 

သူေတာ္ဆည္းကပ္၊ ျမတ္တရားနာ၊

ေလ်ာ္စြာအက်င့္၊ မဂ္ဖိုလ္ခြင့္၊ ရလင့္ဧကန္သာ။
(မုိးကုတ္ ဆရာေတာ္)

မိုက္တယ္ဆိုတာ ကိုယ္ပဲခံရတာ။
လိမၼာတယ္ဆိုတာ ကိုယ္ပဲစံရတာ။
မယံုခဲ့ရင္ေတာင္
မိုက္မၾကည့္နဲ့ လိမၼာပါ။
(ဓမၼဒူတ အရွင္ေဆကိႏၵ)

ယံုၾကည္ထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ ရိုးသားရမည္။
အားကိုးထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမည္။
ေလးစားထိုက္သူျဖစ္ေအာင္ စင္ၾကယ္ရမည္။
(ဓမၼေဘရီ အရွင္၀ီရိယ)

ေရေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ အညစ္အေၾကးကို
ေရႏွင့္သာ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးေၾကာႏိုင္သလို
စိတ္ေၾကာင့္ျဖစ္ေသာ
အညစ္အေၾကးကို
စိတ္ႏွင့္သာလွ်င္ စင္ၾကယ္ေအာင္ ေဆးေၾကာႏိုင္ပါ၏။
(ဗုဒၶ)

ဓေမၼာဟေ၀ ရကၡတိ ဓမၼစာရီ
တရားေစာင့္ေသာသူကို တရားကျပန္လည္ေစာင့္ေရွာက္ေပး၏။ (ဗုဒၶ)

အသက္ရွင္ဖို့စားပါ။ စားဖို့သက္သက္ အတြက္ေတာ့ အသက္ရွင္ မေနပါနဲ့။ အမ်ားအတြက္ သာသနာအတြက္ လုပ္စရာေတြ အမ်ားၾကီးပါ။

သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ေကာင္း

သူေတာ္လာေအာင္ ကိုယ္ကေကာင္း
ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္း။
သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ေကာင္း
သူမေတာ္လဲ ကိုယ္ကေကာင္း
ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္း။

သူေတာ္ေကာင္း သူေတာ္ေကာင္း

သူမေကာင္းလည္း ကိုယ္ကေတာ္ 

သူမေတာ္လည္း ကိုယ္ကေကာင္း

ဒါမွ သူေတာ္ေကာင္း။
သူေတာ္ေကာင္းေလးျဖစ္ေစခ်င္ စိတ္ထားလွဖို႔ျပင္
သတိယွဥ္တယ္ သစၥာသံုး ဒါမွ အျမတ္ဆံုး။

ကတညတ ကတေ၀ဒီ
ေက်းဇူးတရားကိုသိျခင္း
ေက်းဇူးတရားကို ျပန္လည္ေပးဆပ္ျခင္းသည္ မဂၤလာမည္ပါ၏။
(ဗုဒၶ)

အတိတ္ကိုေတြး၊ မေဆြးနဲ့
အတိတ္ဆိုတာ ျပန္မလာဘူး။
အနာဂတ္ကိုမွန္းဆ မလြမ္းတနဲ့
အနာဂတ္ဆိုတာမေသခ်ာဘူး။
ပစၥဳပန္မွာ လုပ္သင့္ရာ၀ယ္
ပညာလံု႔လ အသံုးခ်လွ်က္
ဘ၀တန္ဖိုး အားမာန္ကိုး၍
ျမတ္ႏိုးၾကည္ျဖဴ အရယူေလာ့။
(ေဒါက္တာ အရွင္နႏၵမာလာဘိ၀ံသ)

ၾကီးျမတ္သူတို႔ေနရာ

ၾကီးျမတ္သူဟူသမွ်တို႔ 

ယူၾကသည္႔ ျမတ္ေနရာ။ 
ေရွာင္တခင္ခုခ်က္ခ်င္း 
လွ်င္းမရပါ။ 
မ်ားသူတို႔အိပ္ေနရာ 
ညခါပင္ သူမနား 
အျမင္႔ကို သူျမင္လို႔ 
သူအစဥ္ႏွစ္ဆတိုးလုိ႔ရယ္ 
ၾကိဳးကုတ္ေလသား။

(ျပည္တြင္း၊ ျပည္ပသာသနာျပဳ  အရွင္ဥာဏိက-ေျမာင္းျမ)

သူတစ္ဖက္သား၊မ်က္မာန္ပြါးေသာ္ တရားမကြာ၊ထိန္းေစာင့္ကာျဖင့္

ေမတၱာႏွလံုး၊ကိုယ္ကသံုးလွ်င္ အရွဳံးဘယ္မွာရွိခ်ိမ့္နည္း။
(မင္းကြန္း ဆရာေတာ္)

 

 

ျမန္မာဝက္ဆိုက္ ဘေလာ့မ်ား                 လမ္းညႊန္

(ပံုေပၚတြင္ ႏွိပ္၍ မူရင္း ေနရာသို႔ သြားေရာက္ ေလ့လာႏိုင္ပါသည္။)

 


picoodle.com






    ျမန္မာ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ား စုစည္းရာ (၁)

 

    ျမန္မာ သတင္းစာ ဂ်ာနယ္မ်ား စုစည္းရာ (၂)

 

 

 

Click to play this Smilebox slideshow
Create your own slideshow - Powered by Smilebox

    "ျမန္မာစာ ျမန္မာစကား "

Birthdays

There are no birthdays today

Members

© 2021   Created by ukkmaung.   Powered by

Badges  |  Report an Issue  |  Terms of Service